“ยี่หวาเลิกหลบหน้าฉันสักที”
อินทรีเอ่ยบอกหญิงสาวที่กำลังก้มหน้าวิ่งผ่านทางด้านหลังเขา ตั้งแต่ตื่นขึ้นมาบนเตียงในสภาพเปลือยเปล่าเมื่อเช้า ยี่หวาก็เอาแต่หลบหน้าเขา แม้กระทั่งตอนทานข้าว หญิงสาวยังไม่เงยหน้ามองเขาเลย
“คะ...ใครหลบหน้าคุณ คิดไปเองรึเปล่า”
ยี่หวาสวนกลับไป แม้น้ำเสียงจะตะกุกตะกักแต่ใบหน้าสวยของเธอยังคงเชิดขึ้นเช่นเดิม อินทรีวางไอแพดในมือลงแล้วลุกเดินเข้าไปหาเธอ ยี่หวาถอยหลังหนีแต่ช้าไปเสียแล้วเมื่อชายหนุ่มก้าวเพียงไม่กี่ก้าวก็ถึงตัวเธอ เขาคว้าเอวบางไว้แล้วก้มลงจูบริมฝีปากนุ่มนิ่มก่อนจะพรมจูบลงบนใบหน้าสวยที่เชิดใส่เขา
การโดนระดมจูบไม่ยั้งทำให้ยี่หวาต้องถอยใบหน้าหนี เธอผลักอกเขาออกแล้วต่อว่าด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ
“หยุดเลยค่ะ ถ้าหน้าฉันช้ำคุณต้องจ่ายค่าเสียหายนะ รู้ไหมว่าฉันต้องใช้ความสวยทำงาน”
“ค่าเสียหายเหรอ เท่าไรล่ะ?”
ยี่หวาดึงใบหน้าขึ้นมองคนที่พูดออกมาอย่างไม่สำนึก เหอะ ลืมไ
