ตอนที่ 17 เตรียมออกงาน

1520 Words

ตอนที่ 17 เตรียมออกงาน เพ้นท์เฮ้าส์หรู เมื่อรถหรูเข้ามาจอดยังเพ้นท์เฮ้าส์ขนาดใหญ่มองภายนอกเหมือนคอนโดแต่หรูกว่าหลายเท่าคนที่ไม่เคยเห็นก็ต้องรีบออกมาจากพะวังรีบวิ่งตามแผ่นหลังคนตัวสูงที่เดินนำหน้าไปก่อนแล้วโดยที่ไม่ได้ทันระวังรถที่กำลังพุ่งเข้ามาจากทางด้านซ้าย ปี๊ดดดดด.... ร่างบางที่ตกใจสุดขีดหลับตาสนิทแต่ภายในใจลึกๆคิดว่าตัวเองไม่จะรอดแล้วแต่ที่ทำให้ได้สติคือเสียงเต้นของหัวใจของประธานหนุ่มที่ตอนนี้มีเม็ดเหงื่อผุดขึ้นมาเต็มใบหน้ามือแกร่งโอบกอดเธอไว้อย่างแนบแน่นปนสั่นเทาเล็กน้อยขณะร่างกายของเขาอยู่ห่างจากรถเพียงแค่ก้าวเดียวเท่านั้น... “อยากตายรึไงวะ วิ่งไม่ดูตาม้าตาเรือ” เสียงตะโกนออกมาจากรถหรูอีกคันเมื่อด่าเสร็จก็ขับออกไปทันที “ขะขอโทษค่ะ” “ฉันไม่ทันระวัง...” สายตาสวยไล่ไปตามลำตัวว่าคนตัวสูงมีบาดเจ็บหรือเปล่าแต่ทว่าไม่มี “อย่าทำแบบนี้อีก” หลังจากนั้นทั้งคู่ก็ขึ้นลิฟท์ไปยังชั้นส่วนตัวของเขา ชั้นสูงสุด เมื่อเข้ามาก็ต้องตื่นตาตื่นใจกับขนาดห้องที่เสมือนบ้านหลังใหญ่ร่างบางที่ไม่ได้ทันวางกระเป๋ารีบวิ่งไปเกาะมองกระจกมองวิวกรุงเทพประธานหนุ่มที่หายเข้าไปที่ห้องนอน...น่าจะห้องของเขาเพราะที่นี่มีประมาณสามห้องนอน หญิงสาวที่เริ่มซุกซนเริ่มถือวิสาสะสำรวจห้องนอนไปยังตู้โชวร์ที่มีกรอบรูปวางเรียงรายจำนวนมากแต่ก็ต้องสะดุดกับกรอบรูปตุ๊กตาหมีสีน้ำตาลที่ถ่ายจากกล้องฟิล์มภาพพื้นหลังเป็นมูลนิธิที่เธอมาจากที่นั่น “ทำไมถึง...รู้สึกคุ้นเคยจัง” ถึงแม้ว่าในภาพถ่ายจะดูเก่ามากแต่ความรู้สึกคุ้นชินทำไมมือบางจึงเอื้อมมือไปจับเพื่อพิจารณาดูใกล้ๆ… พรึ่บ... “ไม่มีมารยาท..ของของฉันเธอไม่มีสิทธิ์ที่จะมาแตะต้อง” แรงดึงจากคนตัวสูงที่พึ่งออกมาจากห้องเห็นหญิงสาวกำลังจับของที่เขาหวงแหนทำให้ดึงกรอบรูปออกจากมือบางอย่างแรงทำให้ร่างบางขยับพุ่งไปข้างหน้าเล็กน้อย “ขอโทษค่ะ ฉันแค่รู้สึกคุ้นเคย” “ถ้าทำให้คุณไม่พอใจฉันจะไม่แตะต้องอีก” ชายหนุ่มจึงเดินนำเอารูปภาพตุ๊กตาตัวเก่าเข้าไปไว้ในห้องนอน หญิงสาวที่ไม่รู้ว่าจะต้องอยู่ตรงไหนจึงอยู่กับที่เดิม “เอาของมาเก็บสิ..จะยืนอยู่ตรงนั้นอีกนานไหม” เอาของมาเก็บที่ว่าคือห้องนอนของคนที่พึ่งหวงของไปเมื่อกี้ ภายในห้องนอนที่มองไปทางไหนก็สบายตาเพราะห้องนอนนี้เน้นความเป็นระเบียบคุมโทนไปด้วยสีเทาตามสไตล์ของเจ้าของห้อง “นี่ห้องของคุณ...” “ใช่...ก็ตามที่ตกลงว่าเธอจะเป็น...” มือแกร่งเชยคางมนของหญิงสาวมาเพื่อตอกย้ำว่าต้องการอะไร “ค่ะ...ฉันยอมทุกอย่าง” หญิงสาวเอ่ยอย่างยอมจำนนต่อทุกอย่างชายหนุ่มที่จดจ้องมองริมฝีปากที่เขาชื่นชอบแต่ก็ต้องหักห้ามใจตัวเอง “รีบเก็บของซะ..ฉันหิวข้าว” ร่างสูงจึงผละออกจากร่างกายนุ่มนิ่มเพื่อออกไปเตรียมเอกสารเพื่อที่วันพรุ่งเขาและเธอต้องออกไปดีลงานต่างจังหวัด เมื่อร่างสูงออกจากห้องไปหญิงสาวที่มีความงุนงงเล็กน้อยได้ไม่นานก็รีบจัดการนำสัมภาระเสื้อผ้าของตัวเองไปเก็บแต่ทว่าก็ยังมีความลังเลเล็กน้อยว่าคนหวงของจะพอใจหรือไม่ ภายในตู้เสื้อผ้าขนาดใหญ่แบบบิ้วอินภายในตู้มีเสื้อสูทแขวนไว้เรียงรายอยู่เต็มตู้เสื้อผ้าที่มีแต่โทนสีมืดมนที่หนักไปทางสีดำค่อนตู้เมื่อสายตาของหญิงสาวเห็นว่าด้านขวามีที่เป็นชั้นวางจึงนำเสื้อผ้าของตัวเองพับว่างไว้อย่างเป็นระเบียบ เมื่อออกมาก็พบว่าประธานหนุ่มกำลังวางเรียงรายเอกสารจำนวนมากเพื่อที่จะเตรียมคุยงานในวันพรุ่งนี้ตรงหน้าทรงสี่เหลี่ยมกลางห้อง “ก่อนหน้านี้...เขาบอกว่าหิวข้าวนี่นา” ร่างบางไม่รอช้ารีบเดินข้าวไปยังโซนครัวที่ค่อนข้างใหญ่เลยถึงแม้ว่าที่นี่จะเป็นเพ้นเฮ้าท์ภายในนี้ที่เหมือนไม่เคยถูกใช้งานการทำอาหารด้วยความชำนาญอย่างรวดเร็วไม่นานอาหารถูกเสิร์ฟบนโต๊ะอาหาร “กับข้าวเสร็จแล้วค่า...” ด้วยความทำอาหารให้เขาบ่อยครั้งจนบางครั้งกลับรู้สึกดีที่ได้อยู่ใกล้ๆถึงแม้จะมีบ้างที่เขาจะพูดไม่ดีใส่แต่มันกลับคุ้นชินเสียอย่างงั้น... “พรุ่งนี้เราจะไปดีลงานที่กระบี่เธอรู้แล้วใช่ไหม” ชายหนุ่มพูดขณะที่กำลังเอื้อมมือตักไข่เจียวตรงหน้า “ทราบแล้วค่ะ” คนตรงหน้าชายหนุ่มตอบกลับพร้อมกับตักแกงจืดหมูสับไปให้เขาด้วยความลืมตัวทำให้หญิงสาวเอ่ย.. “ขอโทษค่ะ” เธอติดนิสัยที่คอยดูแลเทคแคร์คนอื่นมาตลอดทำให้เผลอทำให้ชายหนุ่มไปโดยไม่รู้ว่าเขาอาจะไม่อยากกินของที่เธอตักให้แต่ทว่าเขาดันตักเข้าใส่ปากโดยไม่ได้พูดอะไรรอบนี้เมื่อทั้งคู่ทานเสร็จชายหนุ่มดันเป็นคนนำถ้วยจานข้าวมาเป็นฝ่ายล้างโดยมีหญิงสาวคอยช่วยเช็ดให้แห้งก่อนที่จะเก็บเข้าชั้นกับชายหนุ่มเริ่มปล่อยทิฐิโดยไม่รู้ตัว ทั้งสองได้มานั่งเตรียมงานบริเวณกลางห้องเมื่อต้องเข้าสู่โหมดทำงานชายหนุ่มที่เข้าสู่โหมดประธานซึ่งจะมีความสุขุมจริงจังที่ทำให้คนที่เข้ามาทำงานด้วยรู้สึกเกรงขามแต่กลับมีเสน่ห์ไปในตัวเขาเป็นทั้งผู้นำบางมุมกลับดูอบอุ่นจุดไหนที่ต้องเน้นย้ำในการที่จะเป็นจุดขายเขาก็อธิบายให้เธอเข้าได้ง่ายอะไรที่มันยากกลับผ่านไปได้ง่ายๆ ทุกอย่างถูกจัดระเบียบเรียบร้อยพร้อมที่จะไปดีลงานกับไฟล์บินในเช้าวันพรุ่งนี้ “ขอเปิดทีวีได้ไหมคะ” “อืม...เปิดสิ” เมื่อได้รับอนุญาตหญิงสาวไม่รอช้าทำการเปิดหน้าจอทีวีขนาดใหญ่และกดเข้าสู่แอพพลิเคชั่นเลือกหนังดูเมื่อได้หนังที่อยากดูแล้วก็ตั้งใจดูไปได้สักพักความง่วงก็เข้ามาแทนที่จากที่นั่งหลังพิงโซฟาตาที่เริ่มปิดคอที่เอนไปด้านหลังบ้างชายหนุ่มที่กำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่บนโซฟาราคาแพงเมื่อเห็นแบบนั้นจึงค่อยๆประคองหญิงสาวขึ้นมานอนตะแครงข้างด้านหน้าตัวเองและล้มนอนบนโซฟาไปพร้อมกัน ไม่นานทั้งสองก็เข้าสู่นินทรากลางวันไปพร้อมกันหญิงสาวขยับตัวเปลี่ยนท่าเล็กน้อยจากที่หันหน้าไปทางหน้าที่วีก็ค่อยๆหันพลิกตัวมาหาชายหนุ่มและโอบกอดคนตรงหน้าเอาไว้ใบหน้าสวยซุกเข้าที่อกแกร่งเพื่อหาความอบอุ่นเนี่องจากภายในห้องเปิดเครื่องปรับอากาศเย็นพอสมควรเพราะชายหนุ่มเป็นคนขี้ร้อนคนตัวแกร่งเมื่อเห็นแบบนั้นกลับไม่ได้รู้สึกอึดอัดกลับโอบกอดร่างบางกลับกระชับอ้อมแขนเผื่อหญิงสาวจะพลิกตัวกลับไปล้มลงโซฟา เวลาล่วงเลยมาถึงตอนเย็นหญิงสาวที่รู้สึกตัวค่อยลืมตาขึ้นก็พบกับกลิ่นน้ำหอมที่คุ้นเคยสายตาค่อยๆไล่ระดับสายตาจากอกแกร่งไปจนถึงใบหน้าหล่อเหลาที่กำลังหลับตาพริ้มจมูกโด่งคิ้วคมเข้มหนวดเคราที่โกนจนเกลี้ยงทำให้หญิงสาวละสายไปไหนไม่ได้เลย “จะจ้องอีกนานไหม...ฉันปวดแขน” จริงๆเขาตื่นมาตั้งนานแล้วแต่เมื่อเห็นหญิงสาวนอนหลับอย่างสนิทดีจึงไม่รู้ทำไมเขาถึงไม่ปลุกเธอกลับจ้องมองดูเธอหลับ “อะเอ่อค่ะ...” เมื่อมองไปที่นาฬิกาก็พบว่าบ่ายสามกว่าแล้วเมื่อตอนเช้าที่เธอเข้าไปทำกับข้าววัตุดิบที่อยู่ในตู้หมดไปแล้วจึงกะว่าจะออกไปซื้อของสดเผื่อจะทำอะไรให้ชายหนุ่มกินตอนเย็น “ฉันขอไปซุปเปอร์มาเก็ตนะคะ” “เมื่อเช้าทำกับข้าวไปของสดในตู้เย็นหมดแล้ว” หญิงสาวไม่รอช้าเมื่อบอกยังคนที่นั่งอยู่โซฟาเสร็จก็รีบเข้าไปหยิบกระเป๋าผ้ากระเป๋าตังค์เพื่อจะออกไปทันทีแต่เมื่อออกมาเตรียมจะไปหยิบรองเท้าก็ต้องชะงักเพราะว่าชายหนุ่มหยิบกุญแจรถและรออยู่หน้าประตูก่อนหน้านี้แล้ว ทั้งสองเดินมาลานจอดรถหรูพร้อมกันโดยที่ไม่รู้ตัวกันเลยว่าทั้งคู่ได้เหมือนสามีภรรยากันไปแล้ว....

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more