ตอนที่ 10 MAY – PUN สอนงาน

1399 Words

ตอนที่ 10 MAY – PUN สอนงาน “ฝากคุณเมย์ตรวจสอบอีกทีนะครับ” “ได้ค่ะ” ซึ่งเอกสารรอบนี้เยอะพอสมควรเลย เมื่อฤทธิ์อธิบายเอกสารแต่ละส่วนให้หญิงสาวสักพักก็ออกจากห้องทำงานหรูไปเหลือเพียงเธอและประธานหนุ่มขี้หงุดหงิด “ระยะทางไม่ได้ไกลทำไมมาช้า..” เสียงเข้มถามด้วยน้ำเสียงไม่พอใจสายตาคมก้มอ่านเอกสารที่กำลังมีปัญหาไปด้วยบวกกับความรู้สึกหงุดหงิดต่ออีกคน “คะคือ..เจอเพื่อน...เลยทักทายกันนิดหน่อย” “ขอโทษค่ะ” ร่างบางตอบกลับไปตามความจริงด้วยน้ำเสียงอ่อนลงเพราะรู้ว่าตนนั้นผิดที่คุยกับเพื่อนในเวลางาน ชายหนุ่มที่เห็นอีกคนหน้าจ๋อยลงก็รู้สึกพอใจกับท่าทางของเธอ...เธอก็แค่คุยกับเพื่อนและขึ้นมาช้านิดหน่อยทำไมกูต้องหัวเสียด้วยวะ ภายในห้องทำงานหรูทั้งสองชายหญิงได้เตรียมงานที่จะปิดดีลที่จังหวัดกระบี่ในสัปดาห์หน้ากันอย่างเคร่งเครียดจวบจนเวลาพักเที่ยง ติ๊ง... เสียงแจ้งเตือนจากมือถือทำให้คนกำลังตั้งอกตั้งใจตรวจเอกสารเอื้อมมือหยิบมือถือด้านหน้าพบว่ามายด์สาวมาดมั่นทักตามไปกินข้าวเที่ยงด้วยกันตามที่ทั้งสองได้นัดกันเมื่อช่วงสาย มายด์ “เที่ยงแล้วจ้า...สาว” “งานเยอะมากเลย” “เท...กันแล้วสินะ” May send picture “หมดนี่จ้า” “ไว้โอกาสหน้านะ” “โอเคเธอ” สนทนาจากมือถือจบลงหญิงสาวก็กลับมาเคลียร์งานต่อแต่ในระหว่างที่กำลังทำงานอย่างขะมักเขม้นแม้จะมีอาการหิวข้าวบ้างก็ไม่หวั่นเพราะช่วงเรียนมหาลัยเวลาที่หาเงินไม่ทันเธอมักจะอดข้าวเป็นประจำสายตาหวานจดจ้องไปยังตัวหนังสือมากมายก็ดันไปพบกับจุดงานที่ตนนั้นไม่เคยเจอจึงไม่รอช้าที่จะเข้าไปหาประธานหนุ่ม “คุณปัญคะ ฉันไม่มั่นใจจุดตรงนี้” “ทำไมมันดูแปลกๆ..ไม่เหมือนอันอื่นเลยค่ะ” หญิงสาวยื่นเอกสารงบประมาณการเงินที่จะต้องเซ็นอนุมัติข้อมูลดูเหมือนจะไม่สัมพันธ์กัน ซึ่งชายหนุ่มที่จริงก็รู้เรื่องนี้มาสักพักแต่กำลังหาหลักฐานเอาผิดพวกคิดไม่ซื่อแต่คาดว่าน่าจะเดาตัวได้ไม่ยาก “คุณแยกไว้ก่อนแล้วลองหาตัวอื่นเพิ่ม” “ลองเทียบกับวัสดุที่ผมส่งไปแล้วถ้าตัวไหนคุณรู้สึกผิดปกติก็ใช้ดินสอขีดไว้” “เดี๋ยวผมมาช่วยดู” ภายในหน้าจอคอมหรูที่ฉายภาพของคนที่กำลังทำไม่ดีกับบริษัทเปรียบเทียบช่วงเวลาที่พ่อเขาเริ่มไม่สบายก่อนที่เขาจะเข้ามารับช่วงต่อ หลังจากนั้นร่างบางก็กลับไปตรวจเอกสารที่เหลือทว่าเอกสารที่มีความผิดปกตินั้นมีมากเกินกว่าครึ่งทำให้อดไม่ได้ที่ถามยังคนตัวสูงขึ้นอีกครั้ง “มีคนกำลังทำไม่ดีกับบริษัทหรือเปล่าคะ” ใบหน้าใสถามด้วยความใสซื่อเพราะเอกสารจำนวนมากดูไม่สอดคล้องในหลายๆอย่างเลยอดที่จะสงสัยไม่ได้เพราะรวมราคาดูแล้วมูลค่าหลายร้อยล้านบาทเลยทีเดียว “ฉันกำลังสงสัยอยู่พอดีตอนนี้ทำได้แค่รอคอมเฟิร์มมาอีกที” ปากหยักตอบกลับแต่สายตาคมยังคงจ้องหน้าจอไม่ละสายตาไปไหน เวลาล่วงเลยมาจนถึงเวลาเลิกงานร่างบางที่เริ่มอ่อนล้าเนื่องจากตนนั้นทำงานแทบไม่ได้ทับเบรกส่วนอาหารที่ลงกระเพาะนั้นมีเพียงข้าวต้มหมูสับที่แบ่งกันทานกับประธานหนุ่มทำให้รู้สึกอ่อนล้าอย่างเห็นได้ชัด ชายหนุ่มที่กำลังจะเปิดไฟล์งานตัวต่อไปแต่เมื่อสายตาคมพลันนึกขึ้นได้ว่าหญิงสาวอีกคนยังไม่ได้แม้แต่จะไปพักแถมยังทำงานกับเขาจวบจนล่วงเลยเวลาเลิกงานทำให้รีบกดปิดคอมพิวเตอร์อย่างรวดเร็ว “กลับ” เสียงเข้มสั่งยังคนตรงหน้า “ค่ะ” หญิงสาวตอบกลับด้วยเสียงใสแจ๋วเพราะหิวข้าวใจจะขาดอยากจะกินข้าวมันไก่สักสี่จานที่หน้าคอนโดขนาดเล็กของเธอ ลิฟท์สำหรับชั้นบริหารเคลื่อนตัวลงมาสู่ชั้นล่างหญิงสาวก็เลี่ยงตัวกำลังจะออกไปทางประตูแต่กับต้องชะงักเมื่อมีเสียงที่คุ้นเคยเอ่ยดัก “ทางนี้” ชายหนุ่มสาวเท้าไปยังบริเวณที่จอดรถ VIP ทำให้หญิงสาวยังคงงุนงงเพราะนี่มันเวลาเลิกงานแล้ววันนี้ไม่ไหวจริงๆตรวจเอกสารจนตาลาย “คุณปัญคะ วันนี้ฉันไม่ไหวแล้วค่ะ” “หิวข้าวมากสมองไม่แล่นแล้วค่ะ” หญิงสาวส่งสายตาไปหายังอีกคนด้วยความโมโหหิว “ก็กำลังจะพาไปกินข้าว” “ขึ้นรถ” นี่เขากำลังจะพาเราไปกินข้าวเหรอดีใจจังเพราะอย่างน้อยเขาก็ไม่ได้รังเกียจคนที่คิดจะทำลายครอบครัวเขาแถมยังพาไปกินข้าวอีก รถหรูเคลื่อนเข้ามายังห้าง CENLY ที่ยังคงจอดในที่ VIP เช่นเคยเมื่อลงมาประธานหนุ่มก็สาวเท้าเข้าไปทำให้อีกคนกึ่งวิ่งกึ่งเดินเพราะร่างสูงที่เดินนำไปไกลมากแล้ว...เดินเร็วชะมัด ร้าน AR OMAKASE PREMIUM ร้านอาหารตกแต่งด้วยสไตล์ญี่ปุ่นตามสัญชาตของประเภทอาหารที่ล้อมรอบไปด้วยสีไม้อมทองเพิ่มความเรียบหรู ตามผนังจะมีรูปภาพปลาแต่ละชนิดที่บ่งบอกว่าอาหารที่นี่สดมากแค่ไหนทำให้อีกคนที่ไม่เคยมายังที่ร้านอาหารแบบนี้มาก่อนเกิดความเกรงเล็กน้อยเนื่องจากเป็นอาหารที่ไม่ใช่ว่าทุกคนจะสามารถเข้ามาทานได้ ใบหน้าเรียวที่มองสำรวจไปรอบๆด้วยความตื่นตาชายหนุ่มจึงเผลอมองใบหน้าสวยอย่างลืมตัวความใสซื่อไม่เหมือนคนที่คิดร้ายใครรอยยิ้มสวยที่หากใครได้เผลอหลงเข้าไปมองก็ต้องหลงเหมือนกันเช่นเขา “kamasu shio yaki (คามาสึ ชิโอะ ยากิ)” ทั้งคู่หันไปหาตามเสียงของเชฟที่ได้แนะนำเมนูเริ่มต้นรวมถึงส่วนประกอบ หญิงสาวที่เคยได้มาลิ้มลองครั้งแรกกินไปพร้อมกับตั้งใจฟังไปเชฟอธิบายส่วนประกอบขณะภายในปากที่เคี้ยวตุ้ยๆทำให้ประธานหนุ่มด้านข้างรู้สึกมีชีวิตชีวามากขึ้นซึ่งจากปกติหากเคลียร์งานไม่เสร็จไม่ได้ไปทานข้าวที่บ้านก็จะสั่งขึ้นไปทานที่ห้องทำงานแต่วันนี้รู้สึกพิเศษจริง เมื่อทานเสร็จหน้าจอแสดงเมนูอาหารราคา 3x,xxx หญิงสาวจึงทำหน้าตกใจกับราคาอาหารที่ตนนั้นได้ทานไปเมื่อสักครู่มือบางลูบที่หน้าท้องเบาๆ ชายหนุ่มที่ชำระค่าอาหารเสร็จจึงขับรถกลับคอนโดขนาดเล็ก ระหว่างทาง “ทำไมมันแพงจังเลยคะ” เสียงหวานถามยังคนขับข้างเธอยังจำสีหน้าคนจ่ายเงินได้เป็นอย่างดีที่ไม่มีท่าทีสะทกสะท้านกับราคาแม้แต่น้อย “อาหารพิเศษ ฉันพาแค่คนพิเศษมากิน” ชายหนุ่มตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งปนสับสน แต่คนฟังกลับรู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูกที่ไม่เคยมีใครทำแบบนี้กับเธอมาก่อน “แต่วันนี้คนพิเศษติดงานมาไม่ได้เลยพาเธอมาแทน” รอยยิ้มสวยที่ฉายออกมาก็ต้องหุบยิ้มลงอย่างรวดเร็ว....นั่นสินะเธอเป็นใครที่บังอาจมาคิดเข้าข้างตัวเอง ไม่นานรถหรูก็จอดหน้าคอนโดแต่ว่ายังไงเธอก็ต้องขอบคุณเขาอยู่ดีไม่ว่าจะพาเธอไปทานเป็นตัวแทนหรือเป็นอะไร “ขอบคุณนะคะ สำหรับมื้อพิเศษ” หญิงสาวยกมือขอบคุณส่งมอบรอยยิ้มหวานตาหยี ประธานหนุ่มพยักหน้าไม่นานรถหรูขับออกไปวันนี้เขาคงไปค้างที่บ้านไม่ค้างที่คอนโดขนาดเล็กนี้ร่างบางจึงหมุนตัวกลับเข้าไปยังคอนโดเตรียมตัวเก็บเสื้อผ้าพรุ่งนี้เธอจะไป...บ้านบุญญารักษ์ ซึ่งปกติช่วงที่เธอเรียนมหาลัยหากไม่มีงานพิเศษก็จะกลับไปยังบ้านเด็กกำพร้าเพื่อที่จะไปสอนน้องๆทำการบ้าน ทำอาหารกินกันกับเด็กๆ

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more