บทนำ
824 Words
บทนำ
บริษัท CSC Real Estate Group
ภายในห้องประชุมที่โอบอุ้มด้วยบรรยากาศที่เคร่งเครียด กับการประชุมร่วมลงทุนอสังหาริมทรัพย์ ปัญ ปัญยวิชญ์ ชัยพัฒนวนิชย์ หนุ่มหล่อเจ้าของร่างสูง 186 อายุ 28 ปี ที่ได้ฉายาม้ามืดด้านธุรกิจ ภายใต้ในใบหน้าหล่อนั้นมีความดุ เงียบ เจ้าระเบียบ สมกับเป็นทายาทเจ้าของบริษัท
“ก็...การประชุมวันนี้มีเพียงเท่านี้” ชายหนุ่มกล่าวขณะกดรีโมทเลื่อนหน้าจอการประชุมเป็นโลโก้บริษัท
“มีท่านใดอยากจะเสนอแนะไหมครับ..”
“หากไม่มี ผมขอปิดประชุมสำหรับวันนี้”
หลังจากการประชุมเสร็จสิ้น หุ้นส่วนรวมถึงคณะกรรมการแต่ละส่วนก็ทยอย โค้งตัวออกจากห้องประชุมไป
“ฤทธิ์...วันนี้มีเท่านี้ใช่ไหม” ชายหนุ่มเอ่ยพลางเก็บอุปกรณ์ของต่างๆ
“ครับคุณปัญ ส่วนสัปดาห์หน้ามีดีลงานพื้นที่ที่กระบี่ครับ” เลขาฝีมือดีตอบอย่างรู้งาน
“ผมให้ทางทีมงานที่เกี่ยวข้องจัดเตรียมเอกสารเรียบร้อยแล้วครับ” ฤทธิ์ เลขาประธานหนุ่มเติบโตมาด้วยกัน ถึงแม้ในสถานที่ทำงานพวกเขาอยู่ในฐานะเจ้านายกับลูกน้อง แต่นอกเวลางานเขาคือเพื่อนสนิทคนนึงเลยก็ว่าได้...
เนื่องจากพ่อของฤทธิ์เป็นเลขาท่าน ชัยชนา ชัยพัฒนวนิชย์ พ่อเจ้านายหนุ่ม ซึ่งได้สละตำแหน่งขึ้นให้เจ้าลูกชายบริหารแทน
มหาลัย เอส เวิสเทิร์น
ภายใต้ตึกสีขาวสูงใหญ่ มีโต๊ะไม้ยางพาราตัวยาวได้มีหญิงสาวนั่งอยู่รวมกัน
“กว่าพวกเราก็ผ่านมรสุมในมหาลัยนี้มาได้” ผักบุ้ง สาวสวยแซ่บ เปรี้ยวรสชาติครบรสแห่งสาวคณะบริหาร บ่นอุบอิบขณะกำลังหยิบมะม่วงเข้าปาก
“อืม กว่าจะผ่านได้เกือบตายแหนะ” จันจิ สาวแว่นเรียบร้อยที่ฟาดเรียบแทบจะทุกคณะ รีบสวนตอบกลับทันที อย่างไม่จริงจังนัก
“พวกแกก็บ่นกันตั้งแต่เข้ามาเรียน ยันเรียนจบ”
“จนพวกเรามารับวุฒิ” เมย์ ชญา ธนารักษ์ หญิงสาวที่มีใบหน้าขาว หมวย มีส่วนสูง 160 อายุ 22 ปี นิสัยมีความมั่นใจสูง เพื่อที่จะเป็นเกราะป้องกันตัวเอง แต่ลึกๆแล้ว หญิงสาวกลับแข็งนอกอ่อนใน
สาวทั้ง 3 คน ที่นัดกันมาเอาใบวุฒิเพื่อที่จะได้ยื่นสมัครงานหลังเรียนกันจบ โดยที่ผักบุ้งที่บ้านประกอบกิจการงานดอกไม้ ที่รับจัดดอกไม้ในงานแต่งทั้งที่ของตัวเองและนอกสถานที่
“ฉันไม่ต้องใช้ก็ได้ไหม”
“ว่าแต่แกเถอะยัยเมย์... แกจะไปทำอะไรต่อ วันรับปริญญาเขาก็ไม่มาแสดงความยินดีอะไรกับแกเลยนะ”
“พวกฉัน...เป็นห่วงแกนะเว้ย”
“ไปทำงานที่ร้านฉันไหม ผู้จัดการสาขาว่างนะจ๊ะ” จันจิบอกด้วยความเป็นห่วงเพื่อนพลางเอื้อมมือไปแตะเพื่อนสาวเพื่อให้กำลังใจเบาๆ เนื่องจากจันจิฝันอยากเป็นเจ้าของรานอาหารมาตั้งแต่เด็กซึ่งตอนนี้เปิดร้านสเต็กอยู่ในย่านทองหล่อ
“ขอบใจพวกแกมากนะ”
“แต่ฉันไม่อยากทำให้พวกแกเดือดร้อน..ไม่เป็นไรฉันจัดการได้ สบายมาก”
3 เดือนที่ผ่านมา ณ ร้าน Green Steak Thonglor
“ฉันว่ามุมนี้สวยกว่านะ”
”ไม่!! ฉันว่าแบบนี้..สวยกว่าเยอะเลย” ในขณะผักบุ้งและจันจิกำลังถกเถียงในการถ่ายรูปหามุมโปรโมทร้านใหม่
“เอาละพวกแกหยุดเถียงกันก่อน” หญิงสาวพูดแทรกขณะที่เพื่อนของเธอกำลังเถียงกันไปมากกว่านี้ และลงมือจัดจานวางตำแหน่งเนื้อและผัก รวมถึงเครื่องเคียงอย่างตามความเหมาะสม
“โอโห้...นี่มันเทพ” 0.0 ผักบุ้งไม่ตาหวานนะ นี่ผักบุ้งตาโต
“เอาแบบนี้แหละ” จากนั้นช่างภาพก็เริ่มถ่ายภาพอาหารพร้อมมี เมย์ ช่วยในการจัดจานอาหารรอถ่ายในการถ่ายจานต่อไป..
หลังจากนั้นไม่นานก็มีเสียงแหลมปรี๊ดของผู้หญิงวัยกลางคน
“ฉันให้แกไปทำอะไรทำไมมาอยู่ที่นี่!!” เธอคนนั้นก็คือ สุดา สุนทรากร แม่บุญธรรมของฉันเอง ท่านเลี้ยงฉันมาแต่ก็ไม่ได้ให้ความรักอะไรฉันหรอก แต่อย่างน้อยฉันก็ได้มีครอบครัว มีแม่เหมือนคนอื่น หลังจากที่ฉันก้าวเข้าสู่มหาลัย ท่านก็ให้ฉันย้ายออกมาอยู่ข้างนอกพร้อมกับเหตุผลว่า “ถึงเวลาที่แกต้องทดแทนบุญคุณ”
ไม่นานฉันก็ต้องขอโทษเพื่อนของฉันและขอปลีกตัวกลับก่อน
ท่านให้ฉันทำร้ายความรู้สึกของคนที่ฉันรัก โดยที่ฉันถามถึงเหตุผลว่าเพราะอะไร แต่สิ่งที่ได้กลับมานั้นคือความเจ็บปวดตามร่างกายของฉัน ไม่ว่าจะรอยหยิก และตี
จากนั้นมาฉันก็ขอตัดความสัมพันธ์กับเขา ฉันรู้ ว่าแม่ของฉันใช้ฉันไปทำร้ายเขา แต่.....ใครจะไปทำร้ายความรู้สึกของคนที่เรารักได้ลงละ
- Writer
