* * * * *
Artık dayanacak hâlim kalmamıştı. Kaya’nın sözleri, tavırları, “git” deyişleri… her biri içime çakılmış bir bıçak gibiydi. Onunla aynı havayı solumak bile boğuyordu artık beni. Öylece oturup tükenmek istemedim. Ayağa kalktım. Ne yaptığımı bilmeden, bedenim beni sürükler gibi lojmana götürdü.
Önüme çıkan ilk arabaya bindim, bir şey söylemedim, sadece adresi verdim. Bir süre sonra kendimi lojmanın önünde buldum. Kaya evde değildi. İçimden bir ses “tamam” dedi, “bu senin son şansın… eşyalarını topla ve sessizce yok ol.” Yukarı çıktım. Elimde tuttuğum anahtar parmaklarımı kesiyor gibiydi. Kapıyı açtım. İçeri girdiğimde o eve yabancıymışım gibi hissettim. Doğrudan misafir odasına yöneldim. Evet, ben bu evde hep misafirdim. O oda da misafirler içindi. Ve ben hiçbir zaman bu evin, bu
