* * * * *
DR. Zeynep
Elim ayağım birbirine girmişti. Etrafa bakındım ve telefonu yere düşürdüğümü, daha sonrasında fark edip hemen eğilip aldım. Ancak arama kapanmıştı. Yeniden aradım fakat telefon açılmadı. Sadece Kaya’nın “Efendim?” deyişini duymuştum ve sonraki silah sesi beynimin içinde yankılanıyordu.
Görevdeydi, dağa gitmişti. Biliyordum, onun hayatı hep tehlikedeydi. Ama buna rağmen sevemez miydim onu? Gönlümü kaptıramaz mıydım? Şimdi ona bir şey olduğu düşüncesi, beni içten içe yiyordu. Ve artık askerlerin annelerini, kardeşlerini, eşlerini, çocuklarını daha iyi anlıyordum.
Aklıma Hanife geldi. Onunla konuşabilirdim. Gürbüz’ün numarasını bilmiyordum, belki arayıp sorabilir, durumu öğrenebilirdik. Hemen arabadan inip gerisin geri lojmana girdim. İkinci kata çıkıp kapıyı tıklatt
