Gece, İstanbul’un serin nisan havasıyla kasvetli bir örtü gibiydi. Volkan, Barış ve Vladimir ile birlikte Batuhan’ın evinin önünde duruyordu. Yüzü hem fiziksel hem de ruhsal bir yorgunluğun izlerini taşıyordu. Gözlerindeki o eski enerji çoktan kaybolmuş, yerine derin bir sıkıntı ve öfke yerleşmişti.
Kapıya vurdu peş peşe. “Batuhan! Dışarı çık.” iki dakika sonra kapı açıldığında derin nefes aldı.
Neden geldiğini bilen arkadaşı, “Sakin ol,” dedi omuzlarından tutarak. Asla sakin olamazdı. Batuhan’ın yakasına yapıştı, “Bir kızım varmış ve sen bunu bildiğin halde bana nasıl söylemezsin?” diye haykırdı.
“İki gündür yanına gelip yakana yapışmamak adına kendimi zor tuttum. Ulan sen benim kardeşimsin, nasıl söylemezsin?”
Batuhan, dostunun bileklerini tutarak, “Ben de yeni öğrendim, Volkan. San
