Mina...
Dizlerimin bağı çözülmüştü. Doğa'nın elini daha sıkı tuttum. “Dua edelim.”
Doğa bana baktı. “Ne?”
“Dua edelim.”
“Tamam.”
İkimiz de olduğumuz yerde ellerimizi açtık. Ben ne söylediğimi bile tam bilmiyordum. Allah'ım… ne olur bizi kurtar. Ne olur şu adamlardan kurtulalım. Formülü verirsek kötü şeyler yapacaklar. Bunlar kötü insanlar.
Doğa da fısıltıyla dua etmeye başladı. Sonra bir anda bana döndü. “Şahadet getir.”
“Niye?”
“Ne bileyim kızım! Belki işimize yarar.”
“Tamam.” Hemen başladım. “Eşhedü en lâ ilâhe illallah…”
Doğa da benimle birlikte tekrar etti. “Hayır, dur. Bir daha.”
Doğa, sen de bilmiyorsun ki!”
Şu an bilmeyecek zaman mı? Söyle işte!”
Tamam!” İkimiz de ellerimizi havaya kaldırmıştık. “Allah'ım bizi kurtar…”
Tam o sırada karşı taraftan kahkahalar yükseldi.
