Yazarın Gözünden...
Mert arabasına bindiğinde kapıyı kapatıp birkaç saniye olduğu yerde öylece durdu. Ellerini direksiyona koydu, başını koltuğa yasladı ve derin bir nefes verdi.
“Baş belası…”
Motoru çalıştırırken hâlâ kendi kendine söyleniyordu. “Büyüdükçe başıma bela oldu. Çocukken daha iyiydi. En azından susuyordu.Şimdi çenesi açıldı, bir de karşıma geçip laf yetiştiriyor.”
Aracı yola çıkarırken kaşlarını çattı. Birkaç saniye sonra kendi kendine tekrar söylendi.
Hele şu çocuk… Bir araştırayım bakalım. Kimmiş, neymiş, nereden çıkmış?
Kısa bir süre sustu. Sonra direksiyona parmaklarıyla hafifçe vurdu.
“Bir de bana ‘Mert abi’ diye kafa tutuyor. Dilini kessem yeridir.”
"Bir an durdu, ardından kendi söylediğine kendisi söylenir gibi başını iki yana salladı.
“Yok, yok… İyice büyüdü
