Mina...
Bahçeden çıkıp yeniden eve doğru giderken içimdeki o hafiflik çoktan kaybolmuştu. Birkaç dakika önce Yakup'la gülüyordum. Şimdi ise elimde annemin parfümünün boş kutusunu tutuyor, kutunun kenarlarını parmaklarımla sıkıp duruyordum. Sanki biraz daha sıkarsam içindeki koku geri gelecekmiş gibi saçma bir düşünceye kapılmıştım.
Ama gelmiyordu.
Annemin kokusu gitmişti.
Tam eşiği geçerken gözlerim yeniden doldu. Başımı eğdim ama birkaç damla yaş yanağımdan aşağı süzüldü.
Parfüm gitmiş, Yakup.
Sesim o kadar küçülmüştü ki kendi sesimi bile zor duydum.
Yakup hemen bavulları yere bıraktı. Bana doğru dönüp yüzüme baktı.
Mina...
Annemin parfümü gitmiş. Dudaklarımı birbirine bastırdım ama sesimdeki titremeyi engelleyemedim. Annemin kokusu gitmiş.
Yakup'un yüzündeki ifade bir anda deği
