Mina...
Laboratuvara döndüğümde Doğa daha ben kapıdan girer girmez yüzüme baktı.
Birkaç saniye hiçbir şey söylemeden beni süzdü. Sonra kaşlarını kaldırdı.
“Ne oldu sana?”
Çantamı masaya bıraktım. “Sorma. Gerçekten sorma. Ben sabahtan beri bu adamla uğraşıyorum. Önce beni depoya çağırdı, sonra herkesin içinde sinir krizi geçirtti, sonra peşimden geldi, beni duvara sıkıştırdı. Bir de hâlâ yüzüme bakıp ‘Mina, sus’ diyor. Sanki ben sabahtan beri susmuyormuşum gibi.”
Doğa sandalyesinde biraz doğruldu. “Yine mi duvara sıkıştırdı?”
“Yine. Artık alışkanlık oldu herhâlde. Neyse, asıl mesele o değil. Ben sana bir şey söyleyeceğim ama gerçekten sinirim bozuluyor.”
“Ne oldu?”
“Şebnem.”
Doğa'nın yüzündeki ifade değişti. “Ne yaptı?”
Bana gelip ‘Şebnem'den özür dileyeceksin’ dedi.”
Doğa birka
