Odanın içine vuran ay ışığına bakıyordum. Yatağımın üzerine çökmüş, sessiz odada gözlerimi gezdiriyordum. Mehmet gittikten sonra odama gelmiş, kendime sövüp, durmuştum. Aklım sürekli şeytana çalıştığı için yine kendime lanet ediyordum. O bana öyle şeyler söyleyince çok üzülmüştüm. Haklıydı korktuğumu söylesem daha iyi olurdu. Böyle saçma sapan oyunlara gerek kalmazdı.
Korkuyordum ama bu seçenek iyi gözükmüştü gözüme. Ne kadar ona yalan söylemek hoşuma gitmese de olmuştu işte. Dizimi döver dururdum şimdi. Mustafa Paşa'yı beklesem de gelmeyeceğini biliyordum.
Bir umuttu işte.
"Sultanım, izin var mıdır?"
"Gel Ayşe Hatun." Seslenmem ile kapının açıldığını işittim. İşlemeli halının üzerine vuran ay ışığından çektim gözlerimi. Ayşe Hatun içeri girdiğinde yatakta bedenimi düzelttim. "Ne oldu
