Bu öyle bir histi ki, nasıl anlatacağımı bilemiyordum. Hatta bilemiyorduk. Ayhan Mete'yle oturup sürekli gülüyorduk. Ne diyeceğimizi şaşırıyorduk. Ne yapacağımız hakkında bir fikrimiz yoktu. İkimizin de eşine olan sevgisi bize özgüydü. İkimizin de heyecanı ortaktı ama bize özgüydü. Yan yana geldiğimiz zaman, "Amca mı olacağım ben şimdi?" diye soruyorduk. "Sen de, ben de," diyorduk. "Aynı zaman da baba oluyoruz bir de..." Gülüşüyorduk. "İkimiz de hem de..."
Ne diyeyim ki? Daha nasıl anlatayım bilmiyorum. Böyle bir durumda böyle bir huzurun içinde yaşamak gibisi yoktu. Ayhan Mete'nin çayını veren Esma koşarak banyoya gittiğinde bizimki çayı bırakıp peşinden koştu. "İyi misin hatun? Arkadaş çıkart çıkart bitmedi içindekiler..." Çok fazla istifra ettiği için çoğu zaman fabrikaya bile gelemiy
