Uzun koridor boyunca heyecanla kıpırdanıp durdum. Sonunda asansöre binip kaldığım kat'a geldik. Ailem koridorda telaşlı endişeli bir şekilde bekliyorlardı. Aslında hâlâ onlara bu konuyu söyleyip söylememek arasında gidip geliyordum ama buraya gelince öyle endişeli çökmüş şekilde gördüm ki güzel haber duymak belki de şu anda en çok ihtiyaçları olan şey ola bilirdi. Ama hala kendi içimde bir savaş halindeydim. ne yapacağıma bir türlü karar veremiyordum. Ben düşüncelerle boğuşurken çoktan aileme yakınlaşmıştık
Hemşireyle beni gelirken görünce herkes üzerime doğru koştu. Açıkçası bu hareketleri beni biraz korkuttu. Sanki savaşta düşman görmüş asker gibi koştular. Bu hallerine sinirim bozuldu ve kahkahalarla gülmeye başladım.
Annemin "Uyyyy kiz heptan gitti" demesiyle kahkaham daha da arttı.
