2016 Ahmet Karabayin vefatından 1 sene sonra.
İstanbul
Gelen ilk taksiye binip bu lanet yerden gitmek ti o anda tek dileğim. Yoldaykende durmadan Turana mesajlar attım. Ama bir haber yoktu artık önemi de yoktu umudum yavaş yavaş sönmek üzereydi. Eve yaklaşmıştım çok korkuyordum ya annem öğrenirse ne diyecektim abimler öğrense beni yaşatmaz di. Hoş kendim bu utançla yaşaya bilecek mıydım onuda bilmiyordum. Neyse Allah büyüktür dedim taksiye parasını ödeyip eve doğru koştum. Telefonuma bir bildirim düştü Turandir nihayet diye baktım.
Ama yanılmışım "Güzelim eve girdin mi? kendini daha iyi hissediyormusun?" Tiksinti tekrar etrafimi sardı dişlerimi sıkarak mesaji görmezden geldim ve eve koşar adim girdim.
"Uy başumin belasi nereyesun dünden beri" "Anne çocuklarlaydim sorma soruşturma uyum
