โฟกัสผิดจุด
1595 Words
รถไฟฟ้าทะยานออกจากไฟแดงแยกสุดท้ายก่อนจะเลี้ยวหัวรถเข้าไปในตึกสูงระฟ้าที่ตั้งตระหง่านอยู่กลางเมืองหลวง ยี่หวาต้องขับรถจากชานเมืองเข้ามาทำงานกลางเมืองแบบนี้เป็นประจำทุกวัน ทำให้เธอต้องเผื่อเวลาร่วมชั่วโมงเพื่อให้มาถึงทันเวลาเข้างาน แม้งานของเธอจะไม่มีวันหยุดตายตัวและสามารถโดนเรียกตัวได้ทุกเมื่อ แต่หญิงสาวก็ค่อนข้างเต็มใจเพราะค่าตอบแทนมันช่างสมน้ำสมเนื้อสวนทางกับอายุของเธอที่เป็นเพียงเด็กจบใหม่เท่านั้น
แขนเรียวรีบคว้าเอากระเป๋าถือข้างตัวขึ้นมาคล้องไหล่และก้าวลงจากรถ เธอก้าวขาฉับเดินไปตามทางเดินโดยไม่ลืมเช็กเสื้อผ้าหน้าผมให้เรียบร้อย ไม่นานนักลิฟต์ขนาดใหญ่ก็พาสาวสวยขึ้นมาถึงชั้นที่เป็นห้องทำงานของเอกอัครราชทูตประจำประเทศ
ติ๊ง!
ยี่หวาหยุดยืนอยู่หน้าประตูบานใหญ่ เธอหลับตานิ่งครู่หนึ่งพร้อมคลี่ยิ้มให้กับตัวเองแล้วเปิดประตูเข้าไปด้านใน
“สวัสดีค่ะท่าน”
นัยน์ตาสวยมองชายมีอำนาจวัยห้าสิบปีที่กำลังนั่งอ่านเอกสารในมือ ผู้ชายที่นั่งอยู่กลางห้องคือ คุณภาสกร หรือเจ้านายของเธอ ท่านเป็นผู้อาวุโสสูงสุดในตำแหน่งเอกอัครราชทูต และเป็นคนที่ให้โอกาสเธอได้เข้ามาทำงานในตำแหน่งผู้ช่วยส่วนตัวโดยให้เหตุผลว่าเธอเป็นหญิงสาวที่มีความสามารถ อีกทั้งยังสามารถพูดได้หลายภาษา และยังเชื่อมั่นมั่นใจในตัวเธอเพราะได้เห็นโปรเจกต์ที่เธอทำตอนเรียนมหาวิทยาลัย
“…อืม ไม่เคยมาสายเลยนะเรา”
ชายมีอายุแต่ยังคงความเนี๊ยบเงยหน้าขึ้นมาจากเอกสารในมือแล้วเหลือบตามองสาวน้อยวัยเพียงยี่สิบเอ็ดที่ทำงานเสมือนเลขาส่วนตัวมาใกล้จะครบหนึ่งปี
“ค่ะ ยี่หวาเผื่อเวลาเพราะช่วงเช้ารถค่อนข้างติด”
“อืม ขยันตั้งแต่อายุน้อย ๆ แบบนี้่ ยังไงก็ประสบความสำเร็จ”
“ขอบคุณค่ะ ท่านต้องการกาแฟหรือมีอะไรให้ยี่หวาช่วยไหมคะ”
“ไม่ล่ะ ออกไปเตรียมเอกสารเถอะ ตอนบ่ายเรามีประชุม”
ภาสกรส่ายหน้าช้า ๆ แล้วส่งยิ้มให้กับสาวน้อยตรงหน้าด้วยความเอ็นดู
“ค่ะท่าน”
คนตัวเล็กรับคำแล้วเดินออกไปจากห้อง เธอกลับไปนั่งประจำโต๊ะทำงานของตัวเองแล้วจัดการเปิดคอมพิวเตอร์เพื่อจัดเตรียมเอกสารสำหรับการประชุมโดยไม่คิดว่อกแว่กหรือหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเล่นระหว่างวันเลย
20:00น.
ร่างบางนั่งอยู่ในรถไฟฟ้าที่พี่ชายไม่แท้ของเธอเป็นคนซื้อให้ หญิงสาวทิ้งตัวพิงกับเบาะรถแล้วถอดเสื้อสูทพร้อมปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตให้ร่นลงมา หลังจากที่เธอเพิ่งเสร็จการประชุมและแยกย้ายกับภาสกรเมื่อไม่กี่นาทีก่อน
“เหนื่อยชะมัด…กว่าจะถึงบ้านอีก”
ใบหน้าสวยเชิดขึ้นพ่นลมหายใจออกมาแผ่วเบา ยี่หวาบ่นพึมพำกับตัวเองเพราะตั้งแต่ที่เธอเรียนจบและตกลงมาทำงานกับภาสกร ก็ไม่มีวันไหนเลยที่จะได้เลิกงานตรงเวลาอย่างพนักงานออฟฟิศคนอื่นเขา นี่แหละนะที่เรียกว่าไม่มีความสำเร็จไหนที่เราจะได้มันมาง่าย ๆ
แม้ร่างกายจะอ่อนล้าและมีความรู้สึกเบื่อหน่ายขึ้นมาบ้าง แต่ยี่หวาก็ไม่เคยคิดจะลาออกหรือเลิกทำงานหาเงินด้วยตัวเอง เธอไม่อยากนั่งกินนอนกินใช้เงินพ่อแม่ หรือเงินของพี่จาเมลไปวัน ๆ อย่างคนไร้ประโยชน์
คนตัวเล็กกลับมานั่งตัวตรงแล้วดึงเข็มขัดนิรภัยมาคาดตัว ไม่นานนักรถไฟฟ้าก็เคลื่อนตัวออกไปจากลานจอดรถมุ่งหน้ากลับบ้านเพื่อไปหาพี่ชายของตน
กึก!
เธอใช้เวลาประมาณชั่วโมงนิด ๆ ก็พาตัวเองมาอยู่ภายในอาณาเขตของจาเมล ยี่หวามองรั้วไฟฟ้าเลื่อนปิดด้วยระบบอัตโนมัติก่อนจะดับเครื่องยนต์แล้วยื่นแขนไปเกี่ยวเอากระเป๋าถือติดตัวมาด้วย นิ้วเรียวกดรหัสเข้าบ้านที่มีแค่เธอกับจาเมลรู้กันสองคนแล้วแทรกตัวเองเข้าไปด้านใน
จมูกเล็กดมฟุดฟิดทันทีที่ตัวของเธอพ้นเข้ามาในบ้าน กลิ่นหอมของอะไรบางอย่างกำลังฟุ้งกระจายจนทั่วทำให้ร่างบางรีบเดินตรงไปที่ห้องครัวก็เห็นว่าชายเจ้าของบ้านกำลังยืนอยู่หน้าเตาประกอบอาหาร
“แฮ่! พี่ทำอะไรกินอ่า หอมจัง ~”
จาเมลไม่ได้มีอาการตกใจที่อยู่ดี ๆ ก็มีคนมาจับเขาจากด้านหลัง แต่มือยี่หวาที่กำลังจับอยู่ข้างลำตัวแกร่งทำให้ชายหนุ่มชะงักการกระทำของตัวเองลงแล้วหลุบตามองมือเล็กแทน นัยน์ตาคมกลับมาสนใจกระทะตรงหน้าแล้วหมุนวาล์วปิดระบบไฟฟ้าพร้อมหันหน้ากลับไปเผชิญกับน้องสาวที่อาศัยร่วมบ้านกัน
“…จะไม่ปล่อยรึไง”
จาเมลมองใบหน้าสวยไม่วางตา เขาใช้สายตามองไปที่มือของยี่หวาที่ตอนนี้มันก็ยังวางอยู่ที่เดิม ทำให้ร่างกายของทั้งคู่เบียดแนบชิดกันอย่างไม่มีทางเลือก
“จับนิดจับหน่อยไม่ได้เลยเหรอ พี่ไม่มีแฟนสักหน่อย ไม่น่ามีใครหวงหรอก”
ยี่หวาทำลอยหน้าลอยตาและยังไม่คิดจะเอามือออก แถมเธอยังจงใจแทรกตัวเข้าไปใกล้กว่าเดิมจนไม่รู้เลยว่าตอนนี้หน้าอกนิ่ม ๆ ของตนเองกำลังเบียดเข้าหาร่างแกร่ง
“…อะ ออกไปน่า ไม่กินข้าวไง๊”
ลมหายใจของผู้ชายตรงหน้ากระตุกเล็กน้อยเพราะถ้ามองจากส่วนสูงของเขาตาคมจะไม่สามารถเบี่ยงตาหลบก้อนเนื้อขาว ๆ ที่กำลังเบียดชิดให้เห็นเป็นร่องได้เลย จาเมลเลยดันยี่หวาออกห่างโดยไม่ลืมกระชากเสื้อเชิ้ตที่แหวกออกจากกันเข้ามาปิดให้คนตัวเล็กแล้วชิ่งเดินออกจากห้องครัวไปก่อน
“อะไรของพี่จาเมล…”
เสียงหวานพึมพำก่อนจะหมุนตัวเดินตามคนตัวสูงไป เธอเดินตามกลิ่นอาหารที่จาเมลเป็นคนทำ ทุกครั้งที่กลับจากทำงานก็จะมีเขาเนี่ยแหละที่คอยทำอาหารรอ และนั่งกินข้าวด้วยกันทุกวัน
“ขอบคุณค่ะ อื้ม! อาหร่อยยย”
คำแรกเข้าปากเธอก็ส่งเสียงชื่นชมออกมาทันที ทำให้ผู้ชายที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามต้องเงยหน้าออกจากจานอาหารขึ้นมามองเธอแทน
“เว่อร์”
“อร่อยจริงๆ พี่ทำอาหารเก่งมาก มีอะไรที่พี่ไม่เก่งบ้าง”
“ไม่มี…แต่งตัวให้มันเรียบร้อยหน่อย”
จาเมลตอบเสียงเข้มแล้วดึงตาหลบอีกครั้งเมื่อยี่หวาโน้มตัวมาหาเขาจนหน้าอกของเธอทะลักออกมาอีกหน
“แค่นี้เอง ทำมารังเกียจ อย่าให้รู้ว่าไปดูของสาว ๆ นะ”
เธอทำหน้าน้อยใจกลับไปแล้วใช้มือรวบเสื้อแบบลวก ๆ เพราะเข้าใจว่าคนตรงหน้าไม่อยากจะมองมัน
“พูดมาก กินเข้าไป”
“ชิ!”
ปากเล็กคว่ำก่อนจะแลบลิ้นปลิ้นตาใส่หนุ่มหล่อหน้านิ่งที่ตอนนี้ก้มหน้าลงไปจัดการกับผัดมักกะโรนีของตัวเองแล้ว เธอเลยได้ทีเบ้ปากใส่เขายกใหญ่ก่อนจะหันมาสนใจยัดอาหารตรงหน้าเข้าท้องไปบ้าง ไม่นานนักจาเมลก็เป็นฝ่ายลุกออกจากโต๊ะก่อนโดยทิ้งจานเปล่าไว้ให้เธอล้างแล้วเดินหนีขึ้นบ้านไป
“อะไรของเขา วันนี้ดูไม่ค่อยจะสบตากันเลย…มีพิรุธแฮะ”
ยี่หวาพูดเสียงไม่ดังมากนักตามคนตัวสูงที่กำลังเดินขึ้นบันได เธอมองตามแผ่นหลังกว้างแล้วหรี่ตาลงอย่างคนจับผิด คนตัวเล็กกินต่ออีกไม่ถึงห้านาทีก็จัดการกับอาหารของตัวเองเสร็จโดยไม่ลืมหยิบเอาจานเปล่าของเชฟประจำบ้านเข้าไปล้างในครัวด้วย
ตึก ตึก ตึก
เท้าเรียวลงน้ำหนักช้า ๆ ไปตามขั้นบันได พอท้องแน่นตึงเต็มไปด้วยอาหารการเคลื่อนไหวของเธอก็ช้าลงไปถนัดตา ยี่หวาพาตัวเองเดินขึ้นห้องด้วยท่าทางอิดโรย มือบางยื่นไปจับลูกบิดประตูเตรียมจะเปิดเข้าห้องแต่เสียงกุกกักจากห้องข้าง ๆ กลับดังขึ้นมาเสียก่อนทำให้เธอต้องชะงักมือแล้วหันหน้าไปมอง
กริ๊ก!
“…”
“…”
นัยน์ตาสวยแอบเบิกโพลงเล็ก ๆ เมื่อชายเจ้าของบ้านเดินออกมาจากห้องนอนของเขาด้วยผ้าเช็ดตัวผืนเดียว ร่างกายผู้ชายที่เธอเพิ่งเคยจะได้เห็นมันกับตาเนื้อเป็นครั้งแรกตั้งแต่แตกเนื้อสาว ทำเอาลมหายใจของสาวสวยวัยยี่สิบเอ็ดขาดช่วงไปเหมือนกัน
สองสายตาสบประสานกันนิ่งก่อนที่มือหนาจะเคลื่อนลงไปคลายผ้าตรงเอว จาเมลสัมผัสได้ถึงอะไรบางอย่างของเขาที่มันกำลังพองขยายขึ้น ใบหน้าหล่อคงสีหน้าท่าทางได้เป็นปกติและพอจะรับรู้ได้ว่าสาวน้อยตรงหน้ากำลังรู้สึกแปลก ๆ ไม่ต่าง
ปึง!
“…ร้อน ทำไมห้องฉันร้อนแบบนี้”
ยี่หวากระแทกประตูปิดเสียงดัง หลังจากที่เธอตัดสินใจหลบหน้าเขาเข้ามาดื้อ ๆ มือเล็กยกขึ้นมากระพือคอเสื้อตัวเองเมื่อร่างกายรู้สึกร้อนระอุแบบไม่มีสาเหตุ…
- Writer
