“…พี่จาเมล”
แม้ตาเธอจะเริ่มหยาดเยิ้มจากฤทธิ์ของแอลกอฮอล์ที่กำลังซึมเข้าร่างกายการมองเห็นเลยค่อนข้างพร่ามัว แต่สัญชาตญาณการเอาตัวรอดของยี่หวายังทำงานได้ดี ทำให้เธอรู้ได้ทันทีว่าผู้ชายที่มายืนขวางทางอยู่คือจาเมล
พรึบ!
“กลับบ้าน”
จาเมลแย่งกุญแจรถออกมาจากมือไทก้า เขาไม่คิดเอ่ยทักทายเพราะมันก็คงไม่คิดจะทักเขาเช่นกัน ร่างสูงมองมือไทก้าที่ยังวางแหมะอยู่ตรงเอวยี่หวา จาเมลสาวเท้าเข้าไปใกล้แล้วดึงยี่หวาให้มายืนข้างตัวเองแทน
ชายหนุ่มทั้งสองคนจ้องหน้ากันตาไม่กระพริบ ไทก้าไม่แม้แต่จะเอ่ยปากห้ามหรือรั้งเพราะคงรู้ดีว่าตัวเองไม่มีสิทธิ์ เขาทำได้เพียงมองจาเมลพายี่หวาเดินหายเข้าไปในอาคารจอดรถ
“…พี่เดินช้า ๆ หน่อยซี่ ~”
คนตัวเล็กพยายามแกะมือจาเมลที่ประคองตัวเธออยู่ออก แม้จะรู้ว่าตัวเองเดินไม่ตรงเท่าไหร่นัก แต่ยิ่งพี่ชายคนสนิทก้าวขายาว ๆ แบบไม่คิดรอ มันมีแต่จะทำให้เธอเดินลำบากกว่าเดิม
“นี่พี่ฟังยี่หวา
