“ไหวไหมพี่”
คนตัวเล็กถามส่วนตาก็มองกระเป๋าเดินทางของตัวเองที่จาเมลกำลังยกมันออกมาจากสายพานของสนามบิน นัยน์ตาสวยเลื่อนตามการเคลื่อนไหวที่คนตัวสูงหิ้วของมีน้ำหนักได้ดูเหมือนว่ากระเป๋าใบนั้นไม่มีอะไรบรรจุอยู่เลย
“ก็หนัก เอาอะไรมาเยอะแยะ”
จาเมลตอบแบบนั้นแต่ท่าทางของเขากลับดูไม่เป็นเดือดเป็นร้อนอย่างปากว่า แถมยังยกกระเป๋าเดินทางขึ้นมาหมุนดูก่อนจะวางมันกลับลงพื้นตามเดิม
“…เสื้อผ้า ยา อุปกรณ์ทำผม และอื่น ๆ อีกมากมาย หนักเพราะเสื้อผ้าพี่นั่นแหละ”
ยี่หวากรอกตานึกถึงสิ่งที่ตัวเองโกยใส่กระเป๋า เธอเป็นคนจัดกระเป๋าเองและได้ตกลงกับจาเมลว่าจะใส่ของรวมกันเพื่อที่จะได้ไม่ต้องหิ้วเยอะ อีกอย่างมาเที่ยวกันแค่คืนเดียวไม่ได้ออกนอกประเทศด้วย
“ของพี่มีแค่ไม่กี่ตัวเองนะ”
“ช่างเถอะ ไปกันได้ยังยี่หวาหิวข้าวแล้ว”
ร่างบางสะบัดหน้าเปลี่ยนเรื่องคุย เธอชะเง้อมองออกไปด้านนอกเพราะคิดว่าจาเมลคงเช่ารถยนต์ไว้
“…อือ ร
