พีชนิ่งงันไปชั่วขณะหลังจากประโยคสุดท้ายของธามสิ้นสุดลง น้ำตาที่หยดเมื่อครู่คล้ายจะเป็นหยดสุดท้ายที่เธอจะเสียให้แก่ชายที่อยู่ตรงหน้า ความรู้สึกมากมายที่เคยเกาะกินใจพังทลายลง แววตาของเธอเปลี่ยนเป็นเต็มไปด้วยความผิดหวังและเฉยชา เธอจ้องมองชายที่เธอเคยพยายามส่ายหางตามเขาทุกอย่างขอเพียงแค่เขาเรียก เธอจ้องมองเขาด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง
แววตาหงส์ที่เคยสั่นไหวหม่นแสง บัดนี้กลับนิ่งสนิทและว่างเปล่าจนน่าใจหาย
“ไม่ต้องรอให้พี่กลับมาหรอกค่ะ” พีชเอ่ยเสียงเรียบ เธอค่อยๆ ลุกขึ้นยืนช้าๆ ร่างกายที่เคยสั่นเทากลับมาตั้งตรงอย่างมั่นคงอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
ธามขมวดคิ้ว เขามองท่าทางที่เปลี่ยนไปอย่างรวดเร็วของคนตรงหน้าด้วยความไม่เข้าใจ แต่ก่อนที่เขาจะได้ขยับตัวหรือเอ่ยคำใดออกมา พีชก็เหวี่ยงฝ่ามือเรียวสวยปะทะเข้ากับใบหน้าคมของเขาอย่างเต็มแรง!
เพี๊ยะ!
แรงตบนั้นรุนแรงจนใบหน้าของธามสะบัดไปตามแรง
