“มันเป็นใคร!” พัฒน์คำรามเสียงต่ำ ร่างกายสั่นเทิ้มไปด้วยความโกรธและความแค้น เขาก้าวเข้ามาใกล้น้องสาวที่ตอนนี้ซบหน้าอยู่กับอกของมารดา ความโกรธของเขาเหมือนจะเผาไหม้ทุกอย่างรอบตัว
“บอกพี่มาเดี๋ยวนี้พีช! ไอ้สารเลวคนไหนที่มันทำกับแกขนาดนี้แล้วไม่รับผิดชอบ บอกชื่อมันมา! พี่จะไปลากคอมันมากราบเท้าแก หรือไม่พี่ก็จะเป็นคนเป่าหัวมันทิ้งเอง!” เสียงของเขาเต็มไปด้วยความโกรธที่สะสมมาหลายปี ความร้อนแรงในสายตาทำให้พีชขนลุก
“พัฒน์! ใจเย็นๆ” เสียงพ่อเอ่ยปรามเบาๆ แม้ดวงตาของท่านจะเต็มไปด้วยความผิดหวังและเสียใจไม่แพ้กัน แต่ท่านก็รู้ดีว่าอารมณ์ของลูกชายคนโตในตอนนี้น่ากลัวเพียงใด พ่อก้าวเข้ามาช้าๆ อย่างระมัดระวัง ราวกับกำลังพยายามถ่วงแรงระเบิดที่อาจเกิดขึ้น
“พ่อเขาตายไปแล้วค่ะพี่พัฒน์... สำหรับพีช พ่อของเด็กคนนี้ไม่มีตัวตนอีกต่อไปแล้ว” พีชตอบด้วยเสียงที่มั่นคงอย่างที่สุด เธอสบตากับพ่อที่มองมาด้วยสายตาที่สั่
