EP. 7

1305 Words

แม้จะเพิ่งพ้นจากเหตุการณ์สุดวาบหวามที่ระเบียงลับตาคนมาหมาดๆ พีชก็ยังคงใช้ชีวิตปกติในแบบที่เธอนิยาม… นั่นคือการออกไปสังสรรค์ ใช้ชีวิตหรูหราด้วยเงินจากบัตรเครดิตของพี่ชาย ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้นในชีวิตเลยแม้แต่น้อย ทว่า ความรู้สึกบางอย่างกลับเปลี่ยนไปอย่างเงียบงัน ทุกครั้งที่เธอได้กลิ่นน้ำหอมกลิ่นเดิม หรือเห็นวิวเมืองยามค่ำคืน หัวใจของเธอกลับเต้นแรงผิดปกติ ภาพสายตาคมกริบของธามที่จ้องมองเธอในคืนนั้นยังคงติดอยู่ในความทรงจำอย่างชัดเจน ความตื่นเต้นที่ได้รับในครั้งนั้นคล้ายจะทำให้เธอติดใจรสรักของธามมากกว่าเดิม เธอแวะเวียนไปเพนท์เฮาส์ของเขาบ่อยครั้ง บางวันไปเพียงเพื่อดื่มกาแฟ นอนเล่น หรือรอให้เขากลับมาจากงาน แต่หลายครั้งก็ลงเอยด้วยการใช้เวลาอยู่ด้วยกันจนดึกดื่น ราวกับเธอค่อยๆ แทรกตัวเข้าไปในชีวิตส่วนตัวของเขาโดยที่เจ้าตัวเองก็ไม่รู้ว่าเส้นแบ่งมันเริ่มเลือนรางลงตั้งแต่เมื่อไหร่ เพนท์เฮาส์หรูบนชั้นสูงสุดที่เคยดูเย็นชาและเป็นระเบียบจนแทบไม่มีร่องรอยของความเป็นมนุษย์ บัดนี้กลับเริ่มมีของใช้ของเธอวางปะปนอยู่ตามมุมห้อง ลิปสติกแท่งโปรดบนโต๊ะกระจก ที่คาดผมสีพาสเทลวางอยู่บนโซฟา รวมถึงรองเท้าส้นสูงอีกสองสามคู่ที่เธอทิ้งไว้โดยไม่ได้ตั้งใจ… หรืออาจตั้งใจก็ไม่แน่ จนกระทั่งอาณาเขตของเธอกลับถูกท้าทายในบ่ายวันหนึ่ง พีชใช้รหัสส่วนตัวเปิดประตูเข้ามาในห้องของชายหนุ่มอย่างถือวิสาสะ เธอสวมกางเกงขาสั้นอวดเรียวขาขาวเนียน กับเสื้อครอปตัวเล็กที่เผยช่วงเอวบาง ดูสบายๆ แต่แฝงเสน่ห์ยั่วยวนตามสไตล์ของเธอ “เงียบจัง…” เธอพึมพำกับตัวเอง พีชกวาดสายตามองไปรอบห้องที่ไร้เงาเจ้าของห้อง ธามคงยังไม่กลับจากบริษัทตามเคย เธอจึงเดินไปกดเครื่องชงกาแฟอย่างคุ้นเคย ก่อนจะเอนตัวพิงเคาน์เตอร์รออย่างสบายใจราวกับเป็นเจ้าของสถานที่ ออด! เสียงอินเตอร์โฟนดังขึ้นกะทันหัน ทำให้เธอขมวดคิ้วเล็กน้อย “ใครอีกล่ะ…” เธอเดินไปที่หน้าจอวงจรปิด แล้วก็ต้องเลิกคิ้วสูง เมื่อเห็นหญิงสาวหน้าตาสะสวยคนหนึ่งยืนอยู่หน้าห้อง ชุดเดรสเกาะอกสีดำของอีกฝ่ายสั้นจนแทบปกปิดอะไรไม่มิด แถมเจ้าตัวยังจงใจก้มลงเล็กน้อยให้กล้องจับภาพหน้าอกอวบอิ่มอย่างชัดเจน พีชเหยียดยิ้มร้ายทันที “อ๋อ… เข้าใจละ” ความซุกซนผสมกับความรู้สึกอยากประกาศสถานะบางอย่าง ทำให้เธอตัดสินใจกดเปิดประตู บานประตูเลื่อนเปิดออกช้าๆ “มาหาใครคะ?” พีชถามเสียงเรียบ พลางพิงกรอบประตู มองอีกฝ่ายตั้งแต่หัวจรดเท้า หญิงสาวชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะปรายตามองกลับอย่างไม่เป็นมิตร “พี่ธามอยู่ไหม? ฉันมาหาพี่ธาม แล้วเธอเป็นใคร เด็กรับใช้คนใหม่เหรอ?” พีชหัวเราะในลำคอเบาๆ “สายตาไม่ค่อยดีนะคะคุณ” เธอกอดอก พลางเหลือบมองชุดของอีกฝ่ายอย่างประเมิน “แล้วก็นะ… ถ้าจะมาหาผู้ชายถึงห้องในสภาพพร้อมขนาดนี้ อย่างน้อยก็น่าจะเช็กหน่อยว่าเขายังอยากกินของเดิมอยู่หรือเปล่า” “นี่เธอ!” อีกฝ่ายแผดเสียงทันที “กล้าดียังไงมาพูดแบบนี้กับฉัน ฉันพิม แฟนพี่ธาม เธอน่ะเป็นใคร!?” พิมพยายามจะแทรกตัวเข้ามาในห้อง แต่พีชกลับยืนนิ่งอย่างมั่นคง ก่อนจะยกมือดันไหล่อีกฝ่ายไว้เบาๆ แววตาของเธอเย็นเฉียบ “เป็นแฟนประสาอะไร ไม่มีรหัสห้องพี่ธาม” เธอยักไหล่เล็กน้อย “ที่นี่เขาเข้าออกด้วยรหัสค่ะ ไม่ใช่อินเตอร์โฟน ถ้าเขาอยากให้เข้าได้… เขาคงให้รหัสไปนานแล้ว” ใบหน้าของพิมแดงก่ำด้วยความโกรธ “แกเป็นใครกันแน่!” พีชยิ้มหวาน แต่สายตาเต็มไปด้วยความท้าทาย “จะเป็นใครไม่สำคัญหรอกค่ะ สำคัญที่ฉันอยู่ข้างใน… ส่วนคุณอยู่นอกประตู” “แกอย่าคิดนะว่าพี่ธามจะเลือกแก!” “อืม… อันนั้นก็ไม่รู้สิคะ” พีชเอียงศีรษะเล็กน้อย “แต่ที่รู้คือ… ตอนนี้เขาไม่ได้เลือกให้คุณเข้ามา” “ฝากไว้ก่อนเถอะ!” พิมกัดฟันแน่น พีชยักคิ้วเล็กน้อย “อ้อ… แล้วชุดนี้ วันหลังไม่ต้องใส่มานะคะ มันดูถูกไปหน่อย” คำพูดนั้นเหมือนจุดชนวนทันที พิมกรีดร้องอย่างหัวเสีย แต่ยังไม่ทันได้พูดอะไรต่อ พีชก็ปิดประตูใส่หน้าอีกฝ่ายทันที พีชเดินกลับไปที่เคาน์เตอร์กาแฟ พลางฮัมเพลงเบาๆ อย่างอารมณ์ดี “หึ… สนุกดีเหมือนกันแฮะ” เธอยกแก้วกาแฟขึ้นจิบ ก่อนจะนั่งแกว่งขาเล่นบนเก้าอี้สูงอย่างสบายใจ เวลาผ่านไปพักใหญ่ เสียงกดรหัสหน้าประตูดังขึ้น พีชเหลือบตามองเล็กน้อยก่อนจะแสร้งทำเป็นไม่สนใจ ไม่นาน ประตูก็เปิดออก พร้อมร่างสูงของเจ้าของห้อง ธามเดินเข้ามาในสภาพสูทสีเข้มที่ดูเหนื่อยล้าจากการทำงาน เขาถอดเนกไทออกหลวมๆ ก่อนจะวางกระเป๋าเอกสารลง “สร้างเรื่องไว้ให้พี่อีกแล้วนะ” เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นอย่างรู้ทัน พีชยกคิ้วเล็กน้อย แต่ยังไม่หันไปมอง “เรื่องอะไรคะ” “พิมโทรมาโวยวายใส่พี่จนต้องบล็อกเบอร์ไปเลย” เขาเดินเข้ามาใกล้ ก่อนจะมองเธอนิ่งๆ “ทีหลังก็แค่ไล่ไปก็พอ ไม่ต้องพูดแรงขนาดนั้น” พีชแค่นยิ้ม พลางมองเล็บตัวเอง “ทำไงได้ล่ะคะ… พีชเห็นแล้วไม่ชอบหน้านี่นา” “เราไปพูดอะไรใส่เขาบ้าง” “ก็… ความจริงล้วนๆ” ธามถอนหายใจเบาๆ “เรานี่นะ…” พีชเงยหน้ามองเขา ก่อนจะถามตรงๆ “พี่โกรธเหรอ” ชายหนุ่มเงียบไปครู่หนึ่ง “ไม่ได้โกรธ” “แต่ดูไม่พอใจ” “พี่แค่ไม่อยากให้เราไปมีเรื่องกับใครมั่วๆ” พีชหรี่ตาเล็กน้อย “หรือจริงๆ แล้ว… พี่เสียดายเขา” ธามเลิกคิ้วทันที “คิดอะไรของเธอ” “ก็ไม่รู้สิ เห็นมาหาถึงห้อง ก็น่าจะสำคัญอยู่เหมือนกัน” เธอไหล่ตกเล็กน้อย เขาจ้องเธอนิ่ง ก่อนจะพูดช้าๆ “ถ้าสำคัญ พี่คงให้รหัสไปแล้ว” คำตอบนั้นทำให้พีชชะงัก เธอหลบสายตาเขาเล็กน้อย พยายามซ่อนรอยยิ้มที่เกือบจะหลุดออกมา ธามเดินเข้ามาใกล้อีกก้าว “แล้วเราล่ะ” “อะไรคะ” “มาที่นี่บ่อยขึ้นทุกวัน ไม่กลัวคนอื่นเข้าใจผิดหรือไง” “เข้าใจผิดเรื่องอะไร” พีชหัวเราะเบาๆ “เรื่องที่เรากำลังเล่นกับไฟ” “แล้วพี่คิดว่าไฟมันอันตรายกับพีชเหรอ” เธอเงยหน้ามองเขาตรงๆ แววตาซุกซนปนท้าทาย ธามไม่ตอบทันที สายตาคมมองเธออย่างลึกซึ้ง จนบรรยากาศรอบตัวเงียบลงโดยไม่รู้ตัว พีชยกแก้วกาแฟขึ้นจิบอีกครั้ง ก่อนจะพูดเบาๆ “ถ้ามันอันตรายจริง… พีชก็คงไม่มาที่นี่บ่อยขนาดนี้หรอกค่ะ” ชายหนุ่มถอนหายใจยาว ก่อนจะส่ายหน้าเล็กน้อย “เรานี่มัน…” “อะไรคะ” “ดื้อ” เขาเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดเสียงต่ำ พีชหัวเราะทันที “ก็พี่ไม่เคยห้ามนี่คะ” คำพูดนั้นทำให้ธามนิ่งไป เขามองเธออยู่นาน ราวกับกำลังคิดอะไรบางอย่างที่ลึกเกินกว่าจะพูดออกมา ส่วนพีช… แม้จะยังคงยิ้มเหมือนไม่ใส่ใจ แต่ในใจกลับรู้สึกเหมือนกำลังยืนอยู่บนเส้นบางๆ ระหว่างความสนุก… กับบางอย่างที่เธอเองก็เริ่มควบคุมไม่อยู่แล้วเช่นกัน

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more