พลาดรักเพื่อนพี่ชายตัวร้าย

EP. 8 🔥🔞🔥

"อื้อ... พี่ธาม... แรงไปแล้วนะคะ”

เสียงหวานครางระงมปนหอบพร่าดังสะท้อนก้องห้องนอนกว้าง พีชจิกเล็บลงบนไหล่แกร่งของชายหนุ่มจนผิวเนื้อสีเข้มขึ้นรอยแดง จังหวะรักที่ธามป้อนให้นั้นรุนแรงและหนักหน่วงราวกับพายุที่โหมกระหน่ำอย่างไม่มีทีท่าว่าจะสงบลง ร่างบางสั่นคลอนไปตามแรงอารมณ์ที่พุ่งพล่าน กลิ่นเหงื่อจางๆ และกลิ่นน้ำหอมประจำตัวของเขาที่ผสมปนเปกันอยู่บนเตียง ยิ่งกระตุ้นให้สติของเธอเตลิดเปิดเปิงไปไกล

“ไม่ใช่ว่าชอบแบบนี้เหรอพีช... อย่าโกหกพี่” ธามกระซิบเสียงต่ำชิดใบหูของร่างเล็ก ก่อนจะกระแทกกระทั้นกายเข้าหาช่องทางฉ่ำชื้น เขาไม่ได้อ่อนโยน แต่กลับเต็มไปด้วยความต้องการดิบที่ดูเหมือนจะทวีความรุนแรงขึ้นทุกครั้งที่พวกเขาปรนเปรอกันและกันด้วยรสรัก

ธามคว้าข้อมือทั้งสองข้างของพีชไว้เหนือหัวด้วยมือเพียงข้างเดียว บังคับให้เธอรับแรงอารมณ์ที่เขาโถมใส่โดยไม่อาจหลีกเลี่ยง

“อ๊ะ! อื้อ... พี่ธาม... พีชไม่ไหวแล้ว... ตรงนั้น... แรงๆ ค่ะ...” พีชเชิดหน้าขึ้นหอบหายใจขาดห้วง เมื่อเขาจงใจเน้นจุดอ่อนไหวซ้ำๆ จนเธอเสียวซ่านแทบขาดใจ ความรู้สึกวาบหวามระเบิดออกเป็นเสี่ยงๆ เมื่อเธอเดินทางไปถึงจุดสูงสุดพร้อมกับแรงส่งสุดท้ายที่หนักหน่วง ธามเกร็งกระตุกปลดปล่อยความร้อนผ่าวเข้าสู่ร่างกายเธอจนทะลักย้อนกลับออกมา

ความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับธามในช่วงพักหลังมานี้ เริ่มถลำลึกและถี่ขึ้นจนเกือบจะเรียกได้ว่าเสพติด จากที่เคยนัดเจอเฉพาะกลางคืนตามเพนท์เฮาส์ ตอนนี้มันลามไปถึงทุกช่วงเวลาที่ความต้องการพุ่งขึ้นมา บ่อยครั้งที่ธามจะโทรหาเธอในเวลากลางวันแสกๆ เพียงเพื่อจะบอกว่าเขาถึงเพนต์เฮาส์แล้ว และพีชก็ไม่เคยปฏิเสธที่จะรีบพุ่งไปหาเขาเลยสักครั้ง

บางวันพีชก็นึกสนุกขึ้นมานั่งบนตักเขาขณะที่เขากำลังประชุมผ่านหน้าจอคอมพิวเตอร์ ยั่วยวนจนธามต้องปิดไมค์แล้วจัดการกำราบแม่ตัวแสบลงบนโซฟาหนังกลางห้องนั่งเล่นทั้งที่แดดยังจ้า

หรือบางทีพีชก็ใจกล้านัดเจอเขาที่ลานจอดรถลับในห้างสรรพสินค้า เพียงเพื่อจะเข้าไปนัวเนียกันในรถยุโรปคันหรูที่ฟิล์มมืดสนิท ความเร้าใจปนความเสี่ยงที่จะมีคนมาเห็นกลายเป็นเครื่องชูรสที่ทำให้พวกเขาเสพติดกันและกันจนถอนตัวไม่ขึ้น

“พี่ธาม... เรานัดกันถี่ไปหรือเปล่าคะ?” พีชถามขณะที่นอนเกยอยู่บนอกแกร่งของธาม หลังจากที่ความใกล้ชิดเมื่อครู่ค่อยๆ สงบลง ลมหายใจของทั้งสองยังไม่สม่ำเสมอดีนัก เสียงหัวใจของเขาที่เต้นหนักแน่นอยู่ใต้แก้มเธอทำให้เธอรู้สึกอุ่นใจอย่างประหลาด

“ถ้าพี่พัฒน์รู้เข้า พีชตายแน่ๆ”

ธามใช้ปลายนิ้วเกลี่ยปอยผมที่ชุ่มเหงื่อของเธอออกอย่างแผ่วเบา ท่าทางผ่อนคลายต่างจากช่วงเวลาที่เขาแสดงความดุดันอย่างสิ้นเชิง แววตาคมกริบทอดมองเธอด้วยความพึงพอใจปะปนกับความคิดบางอย่างที่ยากจะอ่านออก

“ก็อย่าให้มันรู้สิ พี่แค่รู้สึกว่าช่วงนี้เราเอาสนุกขึ้น... ก็แค่นั้น” เขาพูดเสียงต่ำเรียบ

คำพูดนั้นทำให้พีชแอบเบ้ปากเล็กน้อย ความรู้สึกเจ็บจี๊ดบางอย่างแล่นผ่านอกเธออย่างไม่ทันตั้งตัว แม้จะพยายามบอกตัวเองว่าไม่ควรคาดหวังอะไร แต่คำพูดเรียบเฉยของเขาก็ยังทำให้เธอสะเทือนอยู่ดี

“เหรอคะ? พี่ธามก็แค่ติดใจเซ็กซ์ของพีชล่ะสิ”

ธามเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงตรงไปตรงมา

“ก็ยอมรับว่ามันดี... ดีกว่าทุกคนที่พี่เคยเจอมา”

คำตอบนั้นไม่ได้แฝงความหวานหรือปลอบโยนใดๆ แต่กลับจริงจังจนเธอไม่อาจจับผิดได้ เขาลูบแผ่นหลังเธอช้าๆ คล้ายกำลังปลอบให้ผ่อนคลายมากกว่าจะปลุกเร้าอะไรเพิ่มเติม

“แต่มันก็แค่เซ็กซ์พีช... อย่าคิดอะไรให้มันวุ่นวาย”

พีชยิ้มบางๆ แม้มุมปากจะดูเป็นปกติ แต่แววตากลับสั่นไหวเล็กน้อย

“พีชก็ไม่ได้คิดอะไรค่ะ พีชก็แค่ชอบเวลาพี่ธามอยู่ใกล้ๆ...มันสนุกดี”

เธอโกหกคำโต ก่อนจะซุกหน้าลงกับแผ่นอกกว้างเพื่อซ่อนความรู้สึกที่เริ่มก่อตัวขึ้นโดยไม่ตั้งใจ นิ้วเรียวของเธอวาดวนเบาๆ บนผิวเขาอย่างเหม่อลอย

ภายในห้องตกอยู่ในความเงียบ มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศทำงานแผ่วเบา และเสียงรถที่วิ่งผ่านด้านล่างเป็นครั้งคราว ธามทอดสายตามองเพดานอยู่ครู่หนึ่งราวกับกำลังใช้ความคิด ก่อนจะก้มมองหญิงสาวในอ้อมแขนอีกครั้ง

“พีช”

“คะ?”

“ช่วงนี้เราไปไหนมาไหนระวังตัวหน่อย อย่าทำอะไรเสี่ยงเกินไป” เขาพูดเรียบๆ แต่แฝงความจริงจัง

หญิงสาวเงยหน้าขึ้นมองเขา แววตาแฝงความสงสัย

“พี่กำลังห่วงพีชอยู่เหรอ”

ธามนิ่งไปเล็กน้อย ก่อนจะตอบสั้นๆ

“ก็ถือว่าใช่”

คำตอบนั้นทำให้หัวใจของเธอเต้นแรงขึ้นอย่างควบคุมไม่ได้ แม้เขาจะไม่ได้พูดอะไรหวานซึ้ง แต่ความใส่ใจที่แฝงอยู่ในน้ำเสียงกลับชัดเจนกว่าคำพูดใดๆ

พีชหัวเราะเบาๆ พยายามทำให้บรรยากาศผ่อนคลาย

“ถ้าพี่พัฒน์รู้ว่าพี่ดูแลพีชดีขนาดนี้ เขาคงดีใจแย่”

ธามปรายตามองเธอเล็กน้อย คล้ายจับสังเกตน้ำเสียงประชดจางๆ นั้นได้

“อย่าพูดถึงมันตอนนี้”

คำพูดสั้นๆ แต่หนักแน่นทำให้เธอเงียบลงไปโดยปริยาย

ลมเย็นจากเครื่องปรับอากาศพัดผ่านผิวกายทำให้พีชขยับเข้าไปแนบชิดเขามากขึ้นโดยไม่รู้ตัว ธามยกแขนขึ้นโอบเธอหลวมๆ ท่าทางนั้นไม่ได้เร่าร้อนหรือเร่งเร้า มีเพียงความอบอุ่นที่ทำให้ช่วงเวลานั้นดูนิ่งสงบอย่างแปลกประหลาด

สายตาของพีชทอดมองออกไปยังแสงไฟเมืองด้านนอก ภาพตึกสูงเรียงรายดูเหมือนโลกอีกใบที่เต็มไปด้วยกฎเกณฑ์ หน้าที่ และความสัมพันธ์ที่ซับซ้อน ต่างจากพื้นที่เล็กๆ บนเตียงนี้ที่มีเพียงเธอกับเขาเท่านั้น

“พี่ธาม...” เธอเรียกอีกครั้ง น้ำเสียงแผ่วลง

“ว่าไง”

“เปล่าค่ะ ไม่มีอะไร” พีชลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะส่ายหน้าเบาๆ เธอเลือกจะไม่ถามคำถามที่อยู่ลึกในใจ เพราะกลัวคำตอบที่อาจทำให้ช่วงเวลานี้พังลง

ธามมองเธอเงียบๆ ราวกับรู้ว่าเธอกำลังปิดบังอะไรบางอย่าง แต่เขาก็ไม่ได้ซักไซร้ เพียงลูบแขนเธอเบาๆ เป็นจังหวะสม่ำเสมอ

นอกหน้าต่าง เมืองยังคงเคลื่อนไหวไม่หยุดยั้ง แสงไฟรถวิ่งเป็นเส้นยาวราวกับเวลาไม่เคยหยุดเดิน เช่นเดียวกับความสัมพันธ์ของพวกเขาที่กำลังไหลไปข้างหน้าอย่างไม่มีใครรู้ปลายทาง