กาลเวลาในลอนดอนเคลื่อนผ่านไปอย่างเงียบงันแต่หนักแน่น ราวกับสายน้ำที่ไหลเอื่อยแต่ไม่เคยหยุดนิ่ง พีชเริ่มคุ้นชินกับกลิ่นอายของฝนที่โปรยปรายแทบทุกวัน และอากาศที่ขมุกขมัวของฤดูหนาวที่เคยทำให้เธอรู้สึกโดดเดี่ยว บัดนี้กลับกลายเป็นความเคยชินที่แฝงด้วยความสงบอย่างประหลาด
ความสุขของเธอไม่ใช่เสียงเพลงในเลานจ์หรูหรือเสียงหัวเราะจากปาร์ตี้อีกต่อไป แต่กลับเป็นช่วงเวลาธรรมดาๆ ที่ได้เห็นลูกชายเพียงคนเดียวเติบโตขึ้นวันละนิด
“มามา...อ้า…กินนมเก่งมากครับลูก” พีชพูดเสียงอ่อนโยน พลางจับขวดนมให้พัตเตอร์ที่กำลังใช้มือน้อยๆ โอบรัดไว้เองอย่างภูมิใจ
เด็กชายส่งเสียงอ้อแอ้ตอบรับ ดวงตากลมใสจ้องมองแม่ราวกับกำลังสื่อสารอะไรบางอย่าง พีชหัวเราะเบาๆ ก่อนจะก้มลงจูบแก้มยุ้ยนั้นด้วยความรักล้นใจ
“เก่งขึ้นทุกวันเลยนะครับพัตเตอร์ อีกหน่อยคงแย่งแม่พูดแน่ๆ เลย”
พัตเตอร์ส่งเสียงหัวเราะใส ราวกับเข้าใจคำชม ทำให้หัวใจของเธอ
