เวลาสองชั่วโมงในห้องสอบผ่านไปช้าจนน่าทรมาน ร่างบางที่เคยยืนตรงตลอดสองชั่วโมงนั้นตอนนี้ห่อลงเล็กน้อยด้วยความเหนื่อยล้า มือบางถือแฟ้มเอกสารแน่น ปากเม้มแน่นราวกับพยายามกลั้นน้ำตาที่พรั่งพรูจากความเครียด
พีชผลักประตูบานหนาออกมา สูดลมหายใจลึกเข้าปอด กลิ่นอากาศเย็นของลอนดอนปะทะเข้าจมูกอย่างสดชื่น แววตาที่เคยมั่นใจเล็กน้อยในตอนแรกกลับสั่นไหวอีกครั้ง เมื่อคิดถึงคำถามที่คณะกรรมการยิงใส่แบบตรงจุดในประเด็นวิจัย เธอแทบจะตอบไม่ทันหลายครั้ง
“ทำดีที่สุดแล้วพีช…ผลจะออกมายังไง อย่างน้อยเราก็ไม่ได้วิ่งหนีมันเหมือนเมื่อก่อน” เธอพึมพำกับตัวเอง ราวกับปลอบขวัญหัวใจที่เคยสั่นคลอนให้กลับเข้าที่เข้าทาง
สายตาของเธอสอดส่ายไปตามลานกว้างด้านหน้าตึก เห็นนักศึกษาคนอื่นรีบเดินเข้าออก พนักงานทำความสะอาดกำลังขนถังน้ำและไม้ถูพื้น เสียงรองเท้ากระทบพื้นหินอ่อนดังเอี๊ยดๆ เป็นจังหวะสลับกับเสียงลมหนาวที่พัดเข้ามา ความวูบไห
