ความเครียดจากการนำเสนอโปรเจกต์จบปี 4 ทำเอาสมองของพีชแทบระเบิด ตลอดทั้งวันเธอต้องปะทะคารมกับอาจารย์ที่ปรึกษาและแก้ไขตัวเลขจนตาพร่า เอกสารกองโตกับกราฟที่ถูกแก้ซ้ำแล้วซ้ำเล่าทำให้เธอแทบไม่มีสมาธิคิดอย่างอื่น เสียงวิจารณ์เคร่งเครียดของอาจารย์ยังวนเวียนอยู่ในหัวไม่หยุด จนรู้สึกเหมือนอกถูกกดทับด้วยน้ำหนักมหาศาล
มือเรียวสวยคว้าโทรศัพท์ขึ้นมากดโทรออกหาเบอร์ที่เธอจำได้ขึ้นใจ ทั้งที่ปกติเธอไม่เคยคิดจะเอาเรื่องส่วนตัวไประบายให้เขาฟัง แต่ในวินาทีที่ความล้าและความกดดันเข้าจู่โจม ชื่อของธามคือสิ่งเดียวที่ผุดขึ้นมาในหัว
“พี่ธาม... พีชเครียดโปรเจกต์ พีชอยากเจอ” เธอทำเสียงกระเง้ากระงอดโดยไม่รู้ตัว
ปลายสายเงียบไปอึดใจ ราวกับเขากำลังประเมินอะไรบางอย่าง ก่อนเสียงทุ้มจะตอบกลับ
อย่างสั้นกระชับ
(“มาที่ห้องสิ พี่รออยู่”)
น้ำเสียงเรียบง่ายแต่หนักแน่นนั้นทำให้ความตึงเครียดในอกเธอคลายลงเล็กน้อย พีชรีบคว้
