ช่วงค่ำของวัน
“อ๊ะ... พี่ธาม... เบา... เบาก่อน”
พีชประท้วงเสียงแผ่วขณะที่ร่างกายถูกกดทับอยู่บนโซฟาหนังสีเข้มในเพนต์เฮาส์ ทว่าเสียงเรียกเข้าจากโทรศัพท์ที่วางอยู่บนโต๊ะเตี้ยกลับแผดลั่นขึ้นมาขัดจังหวะ หน้าจอโชว์ชื่อ ‘ไอ้พี่บ้า’ พีชสะดุ้งตัวโยนพยายามจะเอื้อมมือไปหยิบแต่ธามกลับคว้าข้อมือเธอไว้ พลางส่ายหน้าเป็นเชิงห้าม เขาปล่อยให้สายตัดไปก่อนที่วินาทีต่อมา โทรศัพท์ของธามจะเป็นฝ่ายสั่นขึ้นมา
“ตัดสายสิคะ” พีชกระซิบหน้าถอดสี ธามกระตุกยิ้มร้าย เขาเอื้อมไปกดรับสายแล้วกรอกเสียงนิ่งเรียบลงไป
“ว่าไงพัฒน์”
ในขณะที่พูด ธามกลับเริ่มขยับกายเข้าหาเธออย่างช้าๆ ทว่าเน้นหนักจนเข้าสุดออกสุด พีชเบิกตากว้าง รีบตะปบมือปิดปากตัวเองแน่นเพื่อกลั้นเสียงครางที่จวนเจียนจะเล็ดลอดออกมา ความเสียวซ่านที่ถูกบีบคั้นทำให้ร่างกายเธอสั่นสะท้านไปหมด
(“พีชอยู่กับแกหรือเปล่าธาม? ฉันโทรหามันไม่รับสายเลย”) เสียงพัฒน์ลอดออกม
