หลังจากรู้ข่าวเรื่องเกรดแล้ว พีชก็ไม่รอช้าที่จะต่อสายข้ามโลกกลับไปยังประเทศไทย ทันทีที่หน้าจอสมาร์ทโฟนปรากฎใบหน้าของชายหญิงวัยกลางคนที่เธอรักที่สุด น้ำตาเธอแทบจะไหลออกมา
“คุณพ่อคะ คุณแม่คะ พีชสอบผ่านแล้วค่ะ พีชเรียนจบแล้ว!” เสียงของเธอสั่นพร่าไปด้วยความดีใจ
“โอ้โห! ลูกสาวเราเก่งมาก!” ปลายสายส่งเสียงอุทานพร้อมกัน
พีชเห็นแม่หยิบผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาซับหัวตา ขณะที่พ่อซึ่งปกติเป็นคนดุและเคร่งขรึม กลับฉีกยิ้มกว้างจนเห็นรอยย่นที่มุมปาก ท่านทั้งสองไม่ได้แค่ดีใจกับใบปริญญา แต่ดีใจที่เห็นลูกสาวคนเล็กที่เคยเอาแต่ใจ เติบโตขึ้นมาเป็นผู้ใหญ่ที่รับผิดชอบชีวิตตัวเองและลูกน้อยได้อย่างสง่างาม
“เก่งมากเลยลูกรัก ของขวัญชิ้นใหญ่ที่สุดของพ่อกับแม่ไม่ใช่เกียรตินิยมหรอกนะ แต่คือการได้เห็นพีชมีความสุขแบบนี้ต่างหาก” แม่เอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ
“กลับมาบ้านเรานะลูก ทางนี้เตรียมห้องให้พัตเตอร์ไว้พร้อมแล้ว ทุกค
