ความเหนื่อยล้าจากการเดินทางข้ามทวีปยาวนานกว่าสิบชั่วโมงเลือนหายไปเป็นปลิดทิ้งทันทีที่พีชเข็นรถเข็นที่มีน้องพัตเตอร์นั่งตาใสแป๋วพ้นประตูทางออกผู้โดยสารขาเข้าของสนามบินสุวรรณภูมิ กลิ่นอายอากาศที่คุ้นเคย ผสมกลิ่นควันรถและดินร่วนจากสวนใกล้สนามบิน รวมกับเสียงจ้อกแจ้กจอแจของผู้คนที่สัญจรไปมา ทำให้น้ำตาของเธอเอ่อคลอเบ้าอย่างห้ามไม่อยู่ ความรู้สึกอึดอัดและโหยหาบ้านที่กดทับหัวใจมาตลอดสองปีหายไปหมด ราวกับทุกกิโลเมตรที่เหินฟ้ามามันถูกชดเชยด้วยเพียงช่วงเวลานี้
“นั่นไง! พีช! ยัยพีชทางนี้!” เสียงตะโกนคุ้นหูของพัฒน์ดังตัดผ่านฝูงชน พี่ชายตัวดีในชุดลำลองกึ่งทางการ โบกมือหยอยๆ พร้อมยิ้มกว้างอยู่ข้างพ่อและแม่ที่ยืนชะเง้อคอมองหาหลานชาย
พีชสูดลมหายใจลึกๆ พลางยิ้มกว้าง เข็นรถตรงดิ่งเข้าไปหาครอบครัวด้วยความเร็วราวกับทุกก้าวเท่ากับทุกวินาทีของความคิดถึงที่สะสมมานาน นนท์เดินหิ้วสัมภาระตามหลังมาอย่างสุภาพ ขณะเด
