คำถามที่แสนธรรมดา แต่กลับทำให้ทั้งโลกของชายหนุ่มหยุดนิ่ง ธามยืนนิ่งราวกับถูกแช่แข็งอยู่กับที่ ลมหายใจสะดุดไปชั่วขณะ ลำคอแห้งผากจนรู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างติดค้างอยู่ข้างใน กลืนก็ไม่ลง พูดก็ไม่ออก ดวงตาคมกริบเบิกกว้างอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน
สายตาของเขากวาดมองเด็กชายตรงหน้าอย่างละเอียดราวกับกำลังค้นหาคำตอบที่เขาเองก็ไม่กล้าเผชิญ
จมูกโด่งเล็กที่ตั้งรับกับรูปปากหยักลึก ดวงตาสีเข้มที่แฝงความเฉลียวฉลาดแม้จะยังไร้เดียงสา เส้นผมสีดำสนิทที่ตกลงมาปรกหน้าผากอย่างเป็นธรรมชาติ ทุกอย่างตรงหน้าเหมือนภาพสะท้อนของเขาเองในวัยเยาว์จนแทบไม่ต้องใช้จินตนาการช่วย
หัวใจของธามกระแทกแรงขึ้นเรื่อยๆ จังหวะเต้นหนักหน่วงจนรู้สึกเจ็บแปลบไปทั้งอก ความคิดนับร้อยนับพันวิ่งวนอยู่ในสมองอย่างสับสนวุ่นวาย
นี่มัน…เป็นไปได้ยังไง
หรือว่า
นิ้วมือของเขากำแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว ปลายนิ้วเย็นเฉียบ แต่ฝ่ามือกลับชื้นเหงื่อ ความ
