ภายในพื้นที่สี่เหลี่ยมแคบๆ ของลิฟต์ที่กำลังเคลื่อนตัวลงสู่ชั้นลานจอดรถ เสียงกลไกโลหะเสียดสีกันแผ่วเบาดังเป็นจังหวะซ้ำๆ คล้ายเสียงนาฬิกานับถอยหลัง บรรยากาศภายในอัดแน่นไปด้วยมวลอารมณ์ที่หนักอึ้งจนแทบหายใจไม่ออก อากาศเย็นจากเครื่องปรับอากาศไม่ได้ช่วยให้ความอึดอัดจางลงเลยแม้แต่น้อย กลับยิ่งทำให้ผิวกายของพีชเย็นเฉียบราวกับกำลังยืนอยู่ท่ามกลางพายุที่กำลังก่อตัว
หญิงสาวเบิกตากว้าง หัวใจกระตุกวูบด้วยความคาดไม่ถึง เมื่อเห็นร่างสูงใหญ่ของธามแทรกตัวผ่านประตูที่กำลังจะปิดเข้ามาได้อย่างหวุดหวิด แขนแกร่งของเขายันขอบประตูไว้ก่อนมันจะหนีบลง เสียงเซนเซอร์เตือนดังปี๊บสั้นๆ ก่อนประตูจะเลื่อนเปิดออกอีกครั้งเพื่อรับร่างของเขาเข้ามาภายใน
“คุณ...” เสียงของพีชแผ่วเบาราวกระซิบ ก่อนที่เธอจะสะดุ้งเหมือนเพิ่งรู้สึกตัว รีบหันไปกดปุ่มเปิดประตูซ้ำเพื่อจะออกไปให้พ้นจากสถานการณ์ที่เธอไม่อยากเผชิญ
แต่ธามไวกว่า…
มือ
