เช้าวันต่อมา
แสงแดดยามเช้าสาดลอดผ้าม่านโปร่งสีครีมเข้ามาในห้องรับแขกอย่างนุ่มนวล บรรยากาศภายในบ้านที่เคยอบอวลไปด้วยความสงบสุขกลับแฝงความตึงเครียดบางอย่างโดยที่เจ้าของบ้านยังไม่ทันรู้ตัว พีชกำลังนั่งอยู่บนพรมผืนนุ่มกลางห้อง มือเรียวจัดเรียงผลไม้หั่นชิ้นเล็กใส่จานสีพาสเทลสำหรับลูกชาย เสียงเพลงการ์ตูนจากแท็บเล็ตที่เปิดคลอเบาๆ ผสมกับเสียงตัวต่อพลาสติกกระทบกันเป็นจังหวะสนุกสนานของพัตเตอร์ ทำให้เช้าวันนั้นดูธรรมดาเหมือนทุกวัน
“วันนี้อยากกินแอปเปิลเพิ่มไหมครับลูก” พีชถามพลางยื่นชิ้นผลไม้ให้ เด็กชายเงยหน้าขึ้นยิ้มกว้างก่อนพยักหน้ารับอย่างร่าเริง
แต่ความสงบสุขนั้นอยู่ได้เพียงครู่เดียว…
เสียงฝีเท้าหนักแน่นดังมาจากหน้าบ้าน เสียงนั้นไม่ใช่ฝีเท้าของคนในบ้าน และไม่ใช่เสียงที่ควรจะอยู่ในเช้าวันแสนปกติแบบนี้ มันหนักแน่น ดุดัน และเร่งรีบจนทำให้หัวใจของหญิงสาวกระตุกวูบโดยไม่รู้ตัว
“คุณธามคะ คุณเข้
