หลังจากเช้าที่เลวร้ายในคอนโดของธาม พีชขับรถกลับบ้านด้วยสภาพเหมือนคนที่เพิ่งผ่านพายุมา ร่างกายยังจำสัมผัสของคำพูดรุนแรงและสายตาเย็นชาที่กดทับเธอไว้จนแทบหายใจไม่ออกได้ชัดเจน มือที่จับพวงมาลัยสั่นเล็กน้อยอยู่ตลอดทาง แต่ทันทีที่เลี้ยวรถเข้าซอยบ้าน ความแข็งแกร่งที่เธอฝืนสร้างขึ้นก็ถูกเรียกกลับมาโดยอัตโนมัติ
บ้านหลังนี้คือโลกของพัตเตอร์ และเธอจะไม่ยอมเอาความสกปรกจากโลกของธามเข้ามาปน
เธอจอดรถ สูดลมหายใจลึกหลายครั้งก่อนดับเครื่อง ใช้กระจกมองหลังสำรวจใบหน้าตัวเอง ดวงตาบวมแดงเล็กน้อย เธอหยิบแป้งพัฟในกระเป๋ามาตบกลบความโทรม แต้มลิปบางๆ เพื่อให้ดูสดชื่นขึ้น
“ยิ้มสิพีช ลูกกำลังรออยู่” เธอพึมพำกับเงาของตัวเอง
ทันทีที่เปิดประตูบ้าน กลิ่นอาหารอุ่นๆ จากครัวลอยมาแตะจมูก เสียงการ์ตูนในโทรทัศน์ดังคลออยู่ และก่อนที่เธอจะได้ถอดรองเท้า เสียงเล็กๆ ก็ดังขึ้นจากห้องนั่งเล่น
“แม่พีช!”
พัตเตอร์วิ่งพรวดออกม
