“อุแว้! อุแว้!” เสียงร้องไห้จ้าดังขึ้นทำลายความเงียบกริบของห้องคลอดในโรงพยาบาลใจกลางกรุงลอนดอน พีชซบหน้าลงกับหมอนหอบหายใจอย่างหนักหน่วง น้ำตาที่กลั้นมาตลอดร่วงเผาะลงบนแก้มทันทีที่สัมผัสได้ถึงความเบาสบายที่เข้ามาแทนที่ความหนักอึ้ง พยาบาลชาวต่างชาติประคองร่างเล็กจ้อยที่ยังเปรอะเปื้อนมาวางลงบนอกของเธอเพื่อให้สัมผัสไออุ่นจากแม่เป็นครั้งแรก
พยาบาลบอกกับพีชว่าเป็นเด็กผู้ชาย ดูแข็งแรงเอาเรื่องเลย พีชค่อยๆ ลืมตาขึ้นมองสิ่งมีชีวิตตัวน้อยที่กำลังขยับปากจิ้มลิ้มร้องระงม วินาทีที่สายตาของเธอปะทะเข้ากับใบหน้าของลูกชาย
หัวใจที่เคยแหลกสลายจนแทบไม่เหลือชิ้นดีกลับสั่นไหวอย่างรุนแรงจนเธอต้องห่อไหล่สะอื้น ร่างเล็กๆ นี้มีผมดกดำที่ชื้นเหงื่อ ขนตาที่ยาวเป็นแพงอน และจมูกโด่งรั้น ดูอย่างไรก็... เหมือนเหลือเกิน
ใบหน้าของทารกน้อยถอดแบบมาจากผู้ชายคนนั้นราวกับพิมพ์เดียว โดยเฉพาะดวงตาเรียวคมที่แม้จะยังปิดสนิทแต่
