เข็มนาฬิกาบนผนังห้องเช่าขนาดย่อมย่านเซาท์เคนซิงตันบอกเวลาตีสามครึ่ง แสงสลัวจากโคมไฟตั้งโต๊ะยังคงส่องสว่างกระทบหน้าจอแล็ปท็อปและกองตำราวิชาการด้านสถิติ พีชในชุดนอนตัวยาวสวมทับด้วยเสื้อไหมพรมคาร์ดิแกนกำลังนั่งรัวแป้นพิมพ์อย่างเร่งรีบ ปลายนิ้วเรียวที่เคยถูกเคลือบด้วยสีเล็บสดใสในอดีต บัดนี้เหลือเพียงเล็บสั้นสะอาดตาเพราะความเร่งรีบของชีวิตใหม่
แสงจากหน้าจอสาดสะท้อนใบหน้าหวานที่ดูอ่อนล้าลงกว่าสมัยก่อน ขอบตาคล้ำเล็กน้อยบ่งบอกถึงคืนแล้วคืนเล่าที่แทบไม่ได้นอนเต็มอิ่ม เส้นผมยาวถูกรวบลวกๆ ด้วยยางรัดผมสีซีด แต่แววตาของเธอยังคงแน่วแน่ ไม่ยอมแพ้ต่อภาระที่ถาโถมเข้ามาในชีวิต
เสียงพิมพ์แป้นคีย์บอร์ดดังต่อเนื่องราวกับแข่งกับเวลา
“อีกนิดเดียว…อีกกราฟเดียวก็จะสรุปผลได้แล้ว…” เธอพึมพำกับตัวเองเบาๆ พลางเพ่งสายตาอ่านค่าบนหน้าจอ
“แง…แง…”
เสียงร้องประท้วงจากเปลเด็กที่วางอยู่ข้างโต๊ะทำงานทำให้ปลายนิ้วที่ก
