ห้องทำงานหรูบนตึกระฟ้าใจกลางกรุงเทพฯ ยังคงสว่างโร่อยู่ในเวลาเกือบเที่ยงคืน แสงไฟสีขาวนวลสะท้อนผ่านผนังกระจกใสที่เผยให้เห็นวิวเมืองยามค่ำคืน รถยนต์บนถนนด้านล่างดูเล็กจิ๋วราวกับของเล่น แสงไฟวิบวับเคลื่อนไหวไม่ต่างจากกระแสน้ำที่ไหลไม่หยุด
ธามนั่งเอนหลังพิงเก้าอี้หนังราคาแพง ปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตออกสองเม็ดอย่างคนที่เพิ่งผ่านวันทำงานอันยาวนาน ดวงตาคมกริบจ้องมองหน้าจอสมาร์ทโฟนในมือด้วยความรู้สึกที่แม้แต่ตัวเขาเองก็ยังอธิบายไม่ได้
ตลอดหลายเดือนที่ผ่านมา เขาพยายามบอกตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่าชีวิตของเขากลับมาเป็นปกติแล้ว
ไม่มีเสียงงอแง
ไม่มีเสียงหัวเราะกวนประสาท
ไม่มีสายตาดื้อรั้นที่ชอบมองสวนกลับมา
ทุกอย่างเงียบ...เงียบเหมือนชีวิตก่อนที่ผู้หญิงคนนั้นจะเดินเข้ามา
แต่ความเงียบที่เคยเป็นความสบายใจ กลับกลายเป็นความว่างเปล่าที่กัดกินเขาทีละน้อย
ทว่าในความเป็นจริง เขากลับกลายเป็นคนที่เสพติดกา
