ท่ามกลางลมหนาวที่พัดหอบเอาใบเมเปิลสีน้ำตาลเจือส้มร่วงหล่นลงสู่พื้นถนนชื้นแฉะของลอนดอน พีชในเสื้อสเวตเตอร์ไหมพรมตัวหนาสวมทับด้วยเสื้อโค้ทแบรนด์ดังยืนรอรถแท็กซีที่เรียกไว้ผ่านแอปพลิเคชันอย่างอดทน ไอหายใจสีขาวลอยจางออกมาทุกครั้งที่เธอเป่าลมออกจากปาก มือข้างหนึ่งถือถุงของชำจากร้านซูเปอร์มาร์เก็ตเพื่อสุขภาพ ส่วนอีกข้างประคองลูกชายตัวน้อยที่ถูกห่อหุ้มด้วยผ้าห่มหนานุ่ม
“อีกแป๊บเดียวก็ถึงบ้านแล้วนะครับพัตเตอร์ อากาศหนาวแบบนี้อย่าเพิ่งงอแงนะลูก” เธอกระซิบเสียงเบาพลางโยกตัวลูกชายในอ้อมแขนอย่างเคยชิน
พัตเตอร์ขยับตัวเล็กน้อย ส่งเสียงอืออาเหมือนตอบรับก่อนจะซุกหน้าลงกับไหล่แม่ กลิ่นน้ำนมหอมอ่อนๆ ที่ติดอยู่กับตัวเธอทำให้เด็กชายสงบลงอย่างรวดเร็ว
เสียงล้อรถแล่นผ่านน้ำขังบนถนนดังสาดกระเซ็น พีชยกมือขึ้นดูเวลาในโทรศัพท์ก่อนถอนหายใจเบาๆ รถแท็กซียังอยู่อีกสองช่วงถนน เธอกระชับผ้าห่มให้ลูกชายแน่นขึ้น
แม้ช
