ลอนดอนในช่วงต้นฤดูหนาวช่างโหดร้ายและมืดหม่นกว่าที่พีชจินตนาการไว้มาก ท้องฟ้าสีเทาหม่นและสายฝนที่โปรยปรายลงมาแทบทุกวันกลายเป็นเพื่อนที่คุ้นเคยที่สุดของเธอในช่วงสามเดือนแรก แสงแดดที่เคยสาดส่องจนร้อนผ่าวในกรุงเทพฯ กลับกลายเป็นความทรงจำเลือนราง ราวกับเป็นอีกโลกหนึ่งที่เธอเคยใช้ชีวิตอยู่ สายลมเย็นจัดพัดผ่านเสื้อโค้ตตัวหนาแต่ก็ยังแทรกซึมเข้าสู่ผิวกายได้ทุกครั้งที่เธอก้าวออกไปข้างนอก
พีชใช้เงินเก็บส่วนตัวและเงินที่พัฒน์แอบโอนมาให้ย้ายออกจากหอพักมหาวิทยาลัยมาเช่าอพาร์ตเมนต์เล็กๆ ย่านชานเมืองที่สงบกว่า เพื่อหลีกเลี่ยงสายตาคนไทยในเมือง ห้องพักของเธออยู่บนชั้นสามของตึกอิฐกลางเก่ากลางใหม่ ที่มีบันไดไม้ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดทุกครั้งที่เหยียบขึ้นไป กลิ่นอับชื้นจากฝนและอากาศหนาวฝังอยู่ตามผนังและพรมเก่าๆ แม้จะไม่ได้หรูหราหรือสะดวกสบายเหมือนบ้าน แต่สำหรับพีชแล้ว ที่นี่คือพื้นที่ปลอดภัยเพียงแห่งเดียวที่ไม่มีใ
