แสงไฟนีออนสลัวภายในเลานจ์หรูย่านทองหล่อยังคงสาดส่องกระทบแก้ววิสกี้ราคาแพงเหมือนเช่นทุกคืน เงาสะท้อนจากผนังกระจกทำให้บรรยากาศภายในร้านดูพร่าเลือนราวกับภาพฝัน
เสียงเพลงแจ๊สจังหวะเนิบนาบไหลเอื่อยคลอเคลียไปกับเสียงพูดคุยหัวเราะของเหล่านักธุรกิจผู้มีอิทธิพลที่มาหาความสุขหลังวันทำงานอันยาวนาน กลิ่นบุหรี่และน้ำหอมราคาแพงลอยปะปนกันจนกลายเป็นกลิ่นเฉพาะตัวของสถานที่แห่งนี้
ธามเอนหลังพิงโซฟาหนังตัวเดิมที่เขามักจะจองเป็นประจำ ตำแหน่งเดิมที่เขามักจะนั่งอยู่ตลอดเหมือนเป็นมุมส่วนตัวที่ไม่มีใครกล้าแย่ง เขาปล่อยตัวให้จมลงไปในเบาะนุ่ม สายตาคมทอดมองผู้คนรอบตัวอย่างเหม่อลอย นิ้วเรียวยาวหมุนแก้ววิสกี้ในมือช้าๆ จนน้ำแข็งภายในกระทบกันเกิดเสียงกรุ๊งกริ๊งเป็นจังหวะซ้ำๆ
“เฮ้ย ธาม! เป็นอะไรของมึงวะ นั่งเหม่อเป็นอาแปะเฝ้าโรงเจเลย”
เสียงเพื่อนร่วมกลุ่มดังแทรกขึ้นพร้อมแรงกระแทกของแก้วเครื่องดื่มที่ชนกับแก้วของเ
