คีย์ตรา

มึงช่วยกูหน่อย

"คือช่วงนี้แม่กูคุมว่ะ ไปไหนมาไหนไม่ได้เลย ยิ่งเรื่องผู้หญิงเนี่ยหนักเลย"

นี่นะเหรอ เรื่องกลุ้มใจของมัน?

"ก็ไม่แปลก" มีนยังคงกินข้าวหน้าตาเฉย

"นี่ปัญหาใหญ่ของกูนะโว้ย" คนตรงหน้าคีย์ก็ยังไม่สนใจ

"ก็ไม่เห็นเกี่ยวกับกูนิ" ยกถ้วยข้าวต้มขึ้นซดจนหมดเกลี้ยง

"มึงไม่คิดจะหาวิธีช่วยกูเลยเหรอ?" คีย์พยายามพูดให้มีนเห็นใจ

"ช่วยไม่ได้! " มือเล็กดึงข้าวต้มของคีย์มาตักกินต่อ

"นี่กูเป็นเพื่อนมึงนะ แม่กูบอกว่าถ้ากูไม่ทำตัวให้ดีขึ้น แม่กูจะยืดรถแล้วก็ลดค่าขนมกูด้วย"

โตจะตายห่าล่ะ ยังกินขนมอีกเหรอ?

"ก็เรื่องของมึง!" ดวงตากลมโตมองมาที่เจ้าของใบหน้าหล่อเหลา ก่อนที่เธอจะสั่งข้าวต้มใส่ถุง

"ลุง! ใส่ถุงหนึ่งนะ" มีนลุกจากเก้าอี้แล้วเดินไปหน้าตาเฉย ปล่อยให้คีย์เดินออกไปจ่ายตังค์ทั้งๆ ที่มันยังไม่ได้กินเลยสักคำ

"นี่มึงจะไม่ช่วยกูจริงๆ เหรอ?" เจ้าของเสียงออดอ้อนเดินตามหลังมาติดๆ

"ไม่!"

"ตอนนี้มึงต้องใช้เงินเยอะไม่ใช่เหรอ ถ้ากลับไปขอป้ามนต์ แกก็คงต้องลำบากแน่" มาไม้นี้อีกล่ะ นี่ฉันต้องยอมช่วยมันจริงๆ แล้วใช่ไหม

"ค่อยคุยกันวันหลังละกัน"

พอพูดจบมีนก็รีบควบมอไซค์กลับหอและปล่อยให้ไอ้คีย์ยืนงงอยู่หน้าร้านข้าวต้มคนเดียว

"เฮ้ย! ในที่สุดก็ถึงเวลาพักผ่อนจริงๆ แล้วสินะ"

เจ้าของร่างเล็กในชุดนอนสีขาวบาง ทิ้งตัวลงบนเตียงด้วยความเหนื่อยล้า วันนี้เรียนก็หนัก ไหนยังต้องรีบวิ่งไปซื้อถุงยางให้ไอ้พี่คีย์อีก ทุกวันนี้แทบจะแยกร่างได้อยู่แล้ว

มือเล็กเอื้อมไปคว้ากรอบรูปที่อยู่ตรงหัวเตียงขึ้นมาดู

"แม่ค่ะ! อีกไม่กี่ปีหนูก็จะเรียนจบแล้วนะ เดี๋ยวอีกหน่อยแม่ก็สบายแล้ว" มีนยิ้มให้เจ้าของรูปนั้น ก่อนที่เธอจะกอดรูปนั้นไว้แน่น

ที่เธอพูดแบบนั้น ก็เพราะว่าครอบครัวเรามีกันอยู่แค่สองแม่ลูก แม่พยายามทำงานหนัก เพื่อจะส่งเสียให้มีนได้เรียนต่อสูงๆ จะได้ไม่ต้องมาลำบากเหมือนกับท่าน และดูเหมือนว่าความฝันนั้นก็ใกล้มาถึงเตรียมทนแล้ว

ปัง ปัง ปัง!

เสียงประตูหน้าห้องดังขึ้น ก่อนที่คนหน้าห้องจะออกแรงเคาะอีกครั้ง

ปัง ปัง ปัง!

"จะเคาะอะไรหนักหนาเนี่ย ถ้ามึงจะเคาะขนาดนี้ มึงพังเข้ามาเลยไหมล่ะไอ้คีย์"

ถึงยังไม่เปิดก็พอรู้ ว่าไอ้บ้าตัวไหนมันมาเคาะ คงมีคนเดียวนั่นแหละ เพราะมันมาทีไรประตูห้องฉันก็เกือบจะพังทุกที

"มีอะไรอีก!" คนตัวเล็กยืนเท้าเอวด้วยความโมโห พร้อมกับมองไปยังคนตัวสูงที่กำลังยืนพิงกำแพงอยู่

ไอ้คีย์ไม่พูดอะไร ก่อนที่มันจะเดินผ่านหน้ามีนเข้าไปในห้องของเธอ อย่างหน้าตาเฉย พลางเดินตรงไปยังเตียงสี่ฟุตของเธออย่างตั้งใจ

"กูอยากมาคุยกับมึง"

"คุยอะไรอีก วันหลังค่อยคุย วันนี้กูจะนอน"

"คุยวันนี้แหละกูคาใจ"

"ไม่เอา! กูจะนอน กูง่วงแล้ว"

ร่างเล็กปีนขึ้นไปบนเตียง ก่อนจะถีบคนตัวใหญ่ให้ตกพื้น

"คุยก่อนค่อยนอน แป๊ปเดียวเอง"

ไอ้นี่มันเซ้าซี้ไม่เข้าเรื่อง ถ้าหากไม่ยอมคุยกับมัน มันก็คงจะดื้อด้านอยู่อย่างนี้สินะ

ไอ้คีย์ลุกขึ้นมานั่งบนเตียงของเธออีกครั้ง ก่อนที่คนตัวเล็กทิ้งตัวลงนอนข้างๆ มัน

"มีไรก็รีบว่ามา"

"ที่นอนมึงหอมดีนะ กูชอบ!" คีย์เอ่ยขึ้น พร้อมกับหันไปมองคนตัวเล็กที่กำลังนอนหลับตาอยู่ข้างๆ เขา

"มันใช่เรื่องไหม มีอะไรก็รีบว่ามา" มีนที่ยังคงตั้งใจฟังคีย์ แต่มันเสือกติดเล่นอยู่ได้

"มึงย้ายไปอยู่กับกูที่คอนโดได้ไหม? " ดวงตาคู่สวยที่ยังคงปิดสนิท เอ่ยตอบเจ้าของความคิดบ้าๆ นั่น