คีย์ตรา

เลี้ยงดูปูเสื่อ

หลังจากวางสายจากป้าคะนึง ไอ้คีย์ก็โดนมีนสวดยับ ข้อหาไปโกหกป้าเขาแบบนั้น

"มึงโกหกป้าคะนึงทำไม?" เสียงหวานตวาดขึ้น

"ใครโกหก กูไม่ได้โกหกสักหน่อย" คนตัวเล็กยังคงสับสนเล็กน้อย

"มาไม้ไหนอีกเนี่ย?"

"กูจะให้มึงย้ายไปคอนโดกู ที่นี่มันไม่ค่อยปลอดภัย กูเป็นห่วง" คีย์เอ่ยขึ้น ก่อนที่เขาจะเดินไปเปิดตู้เย็นแล้วหยิบส้มมาแกะกิน

"แต่กูก็อยู่ที่นี่มาตั้งหลายปีแล้ว ไม่เห็นเป็นไรเลย อีกอย่างค่าเช่าก็ถูกด้วย" มีนยังคงยืนยันว่าเธอจะอยู่ที่นี่

"แต่ถ้ามึงย้ายไปอยู่กับกู มึงไม่ต้องเสียเงินสักบาท กูจะเลี้ยงดูปูเสื่อมึงอย่างดี" คีย์พูด พลางแกะส้มใส่ปาก

"ไม่เอาอ่ะ แค่นี้กูก็รบกวนป้าคะนึงมากพอแล้ว" มีนสำนึกในบุญคุณของครอบครัวคีย์มาตลอด เพราะมีเรื่องอะไรพวกเขาก็จะคอยยื่นมือเข้ามาช่วยเสมอ

"เกี่ยวไรกับแม่กูด้วย นี่ครับ! คนจะเลี้ยงดูมึงนั่งอยู่นี่!" ไอ้พี่คีย์แสยะยิ้มเจ้าเล่ห์

"ปัญญามึงจะเลี้ยงตัวเองยังไม่มีเลย" คนตัวเล็กเบะปาก ก่อนจะเดินไปหยิบผ้าเช็ดตัวสีชมพูพิ้งค์ของเธอ

"ให้มันน้อยๆ หน่อยนะครับ ที่มึงได้เงินกับกูไปแต่ละวันมันไม่น้อยเลยนะโว้ย" ไอ้คีย์ทวงบุญคุณซะแล้ว

"ก็ไม่ได้ขอมึงสักหน่อย มึงจ้างกูทำงานต่างหาก" หญิงสาวในชุดนอนยืนกอดอกแน่น

"ครับ! มีที่ไหนกันว่ะ เดินห้านาทีได้เงินห้าพัน ลูกจ้างอย่างมึงขูดเลือดขูดเนื้อกูฉิบหาย"

"ไม่เถียงกับมึงล่ะ รีบไปอาบน้ำเถอะแม่กูรออยู่"

ยี่สิบนาทีผ่านไป...

มีนในชุดลูกไม้สีชมพูอ่อน เธอเดินออกมาจากห้องแต่งตัว ด้วยผมที่ยังเปียกชุ่มไปด้วยน้ำ ใบหน้าที่ขาวสะอาดของเธอ ถูกแต่งแต้มไปด้วยเลือดฝาด ทำให้ยอดแก้มเกิดสีชมพูแดงระเรื่อ ยอมรับเลยว่ามีนเป็นผู้หญิงที่สวยมากคนหนึ่ง ยิ่งตอนที่มันยิ้มเนี่ย เหมือนโลกทั้งใบมันหยุดหมุนไปซะดื้อๆ คนอะไรทั้งสวยทั้งน่ารัก แต่ติดอยู่อย่างหนึ่งคือ มันปากหมา อันนี้ขุดไม่ขึ้นจริงๆ ตอนนิ่งๆ ไม่พูดก็ดีอยู่หรอก มันกลับเสือกพูดมากแล้วเสือกเรียนหมออีก ถ้าใครได้เป็นคนไข้มันนะ คงเถียงกันตายเลย

"ป่ะ! กูเสร็จแล้ว!" พูดยังไม่ทันขาดคำ มันก็มาดแมนมาเลย

"เสร็จอะไรของมึง น้ำยังหยอดลงจากผมเป็นเม็ดๆ อยู่เนี่ย"

มือใหญ่ของคีย์รีบดึงแขนคนตัวเล็กให้ไปนั่งที่ปลายเตียง ก่อนที่เข้าจะค้นอะไรบางอย่างในกล่องเก็บของของมีน

"หาไรว่ะ?" เสียงเล็กตะโกนถาม

"ไดร์เป่าผมไง กูจำได้ว่ากูเคยซื้อให้มึง" คีย์เอ่ยขึ้น ก่อนที่เขาจะหาของในกล่องต่อ

"ไม่มีหรอก!" มีนพูดขึ้น พร้อมกับทำสีหน้าเจื่อนๆ

"มีสิ! กูจำได้ว่ากูเคยซื้อให้มึง ยี่ห้อนั่นแพงซะด้วย" เมื่อได้ยินคำว่าแพง หูของมีนก็ผึ่งขึ้นทันที

"เท่าไหร่ล่ะ ที่มึงบอกแพงอ่ะ" เจ้าของร่างเล็กแสร้งถามแบบเนียนๆ

"ก็ประมาณหมื่นนิดๆ"

"ฮะ! ไดร์บ้าไดร์บออะไรเป็นหมื่น" ดูเหมือนว่าตอนนี้คีย์จะเริ่มจับพิรุธมีนได้แล้ว

"สรุปแล้วไดร์ที่กูซื้อให้อยู่ไหน?"

เวรล่ะ! วันนี้มันเป็นวันซวยอะไรเนี่ย

"คือกูให้เพื่อนยืมไปเป่าขนแมวอ่ะ" มีนเอ่ยขึ้นด้วยท่าทีสำนึกผิด

"นี่มึงบ้าไปแล้วเหรอ นั่นมันเป็นของที่กูซื้อให้นะ มึงเอาให้คนอื่นยืมได้ยังไง"

"กูขอโทษ!!" มีนก้มหน้ายอมรับผิด ยอมๆ มันไปก่อน ถ้าหากว่ามันรู้ว่าเราแอบเอาไดร์มันไปขายต่อ มันคงโกรธเป็นฟืนเป็นไฟแน่

แต่ที่เจ็บใจมากก็คือ กูขายไปแค่ห้าร้อยเอง อีมีนมึงนี่โง่ชะมัด