คีย์ตรา

เมียในสต๊อก

"มาแล้วเหรอคีย์ มาๆ พาน้องมานั่งตรงนี้เลยลูก เดี๋ยวแม่ไปตักข้าวร้อนๆ ให้"

ป้าคะนึงผู้เปรียบเสมือนแม่คนที่สองของมีน ท่านทั้งใจดี มีน้ำใจ อีกอย่างคือ ท่านสายเปย์ที่หนึ่ง อย่างที่บอกไป พวกเราสองคนเติบโตมาด้วยกัน ป้าคะนึงจะให้คีย์เรียกมีนว่าน้อง ส่วนมีนก็ต้องคีย์ว่าพี่ เพราะมีนตัวเล็กกว่ามันมาก

ถึงแม้ว่าเราสองคนจะทะเลาะกันทุกครั้งก็ตามเถอะ แต่เวลาอยู่ต่อหน้าป้าคะนึงพวกเราสองคนจะรักกันดั่งพี่น้องแท้ๆ ใช่ไหมไอ้พี่คีย์...

"อันนี้ตาของพี่ ส่วนเผือกกินตัวไปเลย" นั่นแหละต่อหน้าป้าคะนึงเราไม่ตีกันเลยสักนิด

"อีพี่คีย์ นั่นมันของมีนนะ พี่จะกินไม่ได้" ตอนนี้กำลังเกิดศึกแย่งตาปลากันบนโต๊ะอาหาร โดยมีน้ำแกงที่กระเด็นกระดอนออกจากถ้วยเป็นพยาน

"หนูมีนให้พี่คีย์เขาไปเถอะจ๊ะ ป้าเตรียมไว้ให้หนูอีกถ้วยแล้ว " ป้าคะนึงผู้ประเสริฐราวกับแม่บังเกิดเกล้า ป้าคะนึงเดินไปเอาถ้วยแกงอีกถ้วยที่ดูเหมือนจะเตรียมไว้ให้มีนโดยเฉพาะ

ตึก! ถ้วยแกงถูกว่างลงตรงหน้ามีน ก่อนที่เธอหันไปเยาะเย้ยไอ้คีย์เสียยกใหญ่

หัวปลานับสิบลอยอยู่บนถ้วยใบนั่น แต่เป้าหมายสำคัญของมีนก็คือตาทั้งสองข้างของพวกมันนั่นเอง

ในความเป็นลูกรักของคีย์ ก็ยังมีลูกที่ป้าคะนึงรักยิ่งกว่า เพราะจะทำอะไรจะไปไหนท่านก็จะนึกถึงมีนอยู่เสมอ จนบางครั้งไอ้คีย์มันยังสงสัยเลยว่า ใครเป็นลูกที่แท้จริงของป้าคะนึง

"เออ ว่าแต่หนูมีนจะย้ายมาอยู่ที่นี่วันไหนจ๊ะ เดี๋ยวป้าให้คนที่บ้านมาช่วยขนของ" แสนดีตลอด แสนดีไม่ไหว

"เออ...?" อันที่จริงมีนก็ยังไม่ได้คิดเรื่องนี้ เพราะเธอไม่ได้คิดที่จะย้ายตั้งแต่แรกอยู่แล้ว

"วันนี้ครับ"

"ฮะ!" มีนอุทานเสียงดัง จนสำลักข้าวออกมาทางรูจมูก

"ไอ้พี่คีย์" ชายหนุ่มยักไหล่ตอบรับ ก่อนที่มันจะตักข้าวใส่ปาก

"ดีเลย! วันนี้แม่ไปเดินห้างมา เห็นชุดชั้นในน่ารักมากแต่มันตัวเล็กไปหน่อย แม่ก็เลยซื้อมาฝากมีน หวังว่าหนูจะชอบ"

ป้าคะนึงเดินไปหยิบห่อกระดาษที่วางอยู่ที่เคาน์เตอร์ ก่อนที่แกจะแกะขึ้นมาโชว์ด้วยความไม่คิดอะไร

พร๊วดดดด!!

เม็ดข้าวพุ่งกระจุยกระจายออกจากปากคีย์โดยไม่รู้ตัว ก่อนที่ตากลมโตของมีนจะมองไปตามทิศทางที่เม็ดข้าวพวกนั้นพุ่งไป

"แม่!" เสียงทุ้มถูกกดต่ำ เพื่อหวังให้ผู้เป็นแม่เก็บสิ่งนั้นลงไป

"แม่ว่ามันน่าจะพอดีกับมีนนะ" ป้าคะนึงกรีดนิ้วออก เพื่อวัดขนาดของกางเกงในลายลูกไม้ตัวจิ๋ว โดยไม่สนใจคำที่คีย์พูด

"มีนว่า พวกเรากินข้าวกันก่อนก็ได้ค่ะ" เจ้าของเสียงหวานเอ่ยขึ้น ก่อนที่เธอจะส่งยิ้มเจื่อนๆ ให้กับป้าคะนึง

"ก็ได้จ๊ะ ถ้างั้นป้าวางไว้ตรงนี้ก่อนนะ หนูอย่าลืมหยิบไปล่ะ"

เฮ้ย! ป้าคะนึงเนี่ย มีเซอร์ไพรส์ตลอดเลย บางครั้งวัยรุ่นอย่างเราก็ตามแทบไม่ทัน

หลังจากที่ทุกคนทานข้าวอะไรเสร็จสรรพกันไปแล้ว มันก็ถึงเวลาที่ไอ้คีย์ต้องจัดเตรียมหาที่อยู่ที่นอนให้กับมีน เพราะมันดันไปบอกป้าคะนึงว่ามีนจะย้ายเข้ามาอยู่วันนี้ มีนผู้ไม่รู้อะไรเลย ก็ต้องทำตามความต้องการของมัน เพราะว่าตอนนี้พวกเราสองคนอยู่ในสถานะเจ้าหนี้กับลูกหนี้

"มึงนอนห้องนี้แหละ" ไอ้คีย์หอบผ้าเช็ดตัวพร้อมกับของใช้ส่วนตัวมาให้มีน

"ห้องนี้เก็บเสียงดีไหมว่ะ?"

"มึงถามทำไม มึงจะนัดผู้ชายมาเอาที่ห้องนี้รึไง" ถามดีๆ แต่เสือกตอบกวน

"ก็เออดี! เตียงนุ่มๆ แอร์เย็นๆ แบบนี้ กูจะไปเปิดโรงแรมให้เสียเงินทำไมว่ะ" กวนกูดีนัก ประชดมันซะให้เข็ด

กรึก!