2.2
530 Words
ติ้ง
เสียงแจ้งเตือนดังขึ้นพร้อมกับประตูฝั่งคนขับที่เลื่อนออก พอประตูรถปิดถึงได้พากันเขยิบไปหาคนมาใหม่
“รอนานมั้ย ขอโทษนะคะเด็กๆ” คนขึ้นมาใหม่ยื่นหน้าออกมาทักทายลูกน้อย
“ใครอ่ะ!”
“คนแปลกหน้า!”
เสียงโวยวายแข่งกันของวิลกับเยลปาดังขึ้นไม่หยุดจนคนพี่สองคนต้องจับใบหน้าเล็กให้มองคนบนเบาะคนขับดีๆ
“นั่นแม่เรา! ตั้งสติหน่อยสิ!”
“ฮ่าๆ แม่แปลกไปใช่มั้ยล่ะ? เดี๋ยวแม่ต้องไปทำงานแทนคุณตาคุณยายนะ”
ผู้เป็นแม่แค่นหัวเราะเบาๆ ก่อนจะม้วนปอยผมสีเงินที่มัดรวบเป็นหางม้าพร้อมประดับด้วยการผูกโบว์สีดำ ชุดสูทสีครีมที่ไม่เคยเห็นคนตรงหน้าใส่ ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าแม่มีชุดนี้น่ะ! ดวงตาสีเทาซีดไร้สิ่งปกปิดเพราะสวมคอนแทคเลนส์แทนแล้ว
“แม่หล่อ!”
“หล่อมาก!”
“สวยด้วย!”
“สวยมากครับ!”
เสียงเล็กๆ สี่เสียงไม่หยุดชมเขาเลยตั้งแต่ขึ้นแอร์คาร์มา ก็ไม่แปลกที่จะตื่นเต้นกัน เพราะส่วนใหญ่เขาแต่งตัวเป็นทางการแบบนี้หลังไปส่งลูกเสร็จแล้วตลอด เขาบังคับแอร์คาร์ไปเรื่อยๆ จนถึงโรงเรียน พอถึงเขาก็เดินลงมาก่อนแล้วค่อยไปสแกนลายนิ้วมือเพื่อเปิดประตูให้ลูก ไม่พ้นถูกสายตาหลายคู่จ้องจนจะทะลุอยู่ร่อมร่อ
“แม่ วันนี้ไปส่งในโรงเรียนนะ!”
“ครับๆ”
ปกติเขาจะส่งถึงแค่หน้ารั้วโรงเรียนเพราะต้องรีบไปทำงานหรือทำธุระต่อ แต่วันนี้เห็นดูชอบใจในลุคนักธุรกิจของเขาเลยยอมไปส่งถึงตึกก็ได้
“วันนี้บ่ายสองแม่มารับนะครับ แต่ถ้าแม่ยังไม่เสร็จงานจะให้เพียร์มารับนะ”
เขามองดูนาฬิกาบอกเวลาเก้าโมงครึ่งก่อนจะหอมแก้มดังฟอดทีละคน ก่อนจากกันก็มึยืนโบกมือลากันบ้าง
สาม
สอง
หนึ่ง…
“แงงงงง!!”
“ฮือออ!!”
เขาได้ยินเสียงคุ้นหูก็วิ่งกลับแอร์คาร์แทบไม่ทัน เด็กน้อยกลุ่มหนึ่งที่ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าใคร พากันแผดเสียงพร้อมกับคำว่า
“แม่อย่าไป!!”
เหมือนทุกเช้า ทำเอาคุณครูรอบๆ ต้องพากันกรูเข้าไปปลอบกี่คนก็ไม่พอ ได้ยินว่ากว่าจะเงียบก็สิบโมงพอดี
เขาทั้งปวดหูปวดใจยามเห็นน้ำตาก้อนแป้งสี่ก้อนของเขา เขาตบหน้าเรียกสติเบาๆ แล้วสั่งแอร์คาร์ให้ขับอัตโนมัติส่วนเขาก็นั่งอ่านรายละเอียดงานนี้ผ่านระบบคอริสเพนที่คนจากเมืองหลวงส่งมาให้คนที่เขาต้องเข้าไปคุยด้วยตอนนี้...บีทีกรุ๊ปหรอ? บริษัทดังนี่นา
บีทีกรุ๊ปทำธุรกิจเกี่ยวกับแอร์คาร์ สายการบินอะไรพวกนี้เจ้าของบีทีกรุ๊ปก็คือตระกูลบาร์เน็ต เขารู้แค่นั้นแหละส่วนเรื่องเผ่าอะไรก็ไม่รู้เพิ่มอีกแล้วเพราะไม่ได้สนใจมากขนาดนั้น
แต่ตอนนี้ต้องรีบสนใจซะแล้ว จะได้เตรียมการรับมือถูก
- Writer
