“จนลูกอายุครบสิบแปด แม่ก็หามหาลัยที่ดีที่สุดเพื่อให้ลูกไปสอบเข้า แม่รู้ว่าลูกไม่ได้อยากเรียนที่นั่นแต่แม่ก็ทำเป็นไม่เห็น แม้กระทั่งวันที่ลูกเดินมาบอกแม่ว่าท้อง แม่ก็ยังไล่ให้ลูกไปทำแท้ง-”
เธอกับแม่สามีไม่ถูกกันเท่าไร ตัวเธอเป็นเพียงบลัดจนๆ จากเมืองเล็กๆ ที่ไม่มีแม้แต่ชื่อ ท่านไม่ปลื้มเธอจนถึงขั้นที่ไม่ยอมมาร่วมวันแต่งงานเพียงครั้งเดียวในชีวิตของเราสองคน เธอเคยคิดไว้ตอนที่ท้องแฝดสามว่าจะไม่ทำตัวแบบแม่สามีเด็ดขาด เธอจะให้ลูกได้เลือกคนที่รักและจะใช้ชีวิตจวบจนวันสุดท้ายด้วยตัวเอง
แล้วดูสิ นี่เธอทำบ้าอะไรลงไป ทำไมถึงได้กลายเป็นแบบนี้ไปได้
ยังไม่ทันที่แม่จะพูดจบเขาก็เดินเข้าไปสวมกอดแม่ที่ยังก้มหน้าก้มตาอยู่ แม่กำลังร้องไห้ เขารับรู้ได้จากรอยเปียกบนหลังมือขาว
ครั้งล่าสุดที่เห็นแม่เสียน้ำตาคือตอนที่รู้เรื่องที่เขาท้องเมื่อหกปีที่แล้ว จนครั้งนี้แม่ก็ยังร้องไห้เพราะเรื่องของเขาอยู่เหมือนเดิม ไม
