“ดิฉันส่งเอกสารจากฝ่ายการเงินในคอริสเพนให้แล้วนะคะ”
นี่ก็เกือบจะเดือนเข้าสองเดือนแล้วที่เขาต้องโหมงานหนักชนิดที่ว่าสัปดาห์หนึ่งได้เจอหน้าลูกเมียแค่สามวันจากเจ็ดวัน อาจเพราะใกล้วันหยุดแล้วหลายฝ่ายเลยเร่งทำงานเพื่อพักผ่อนกัน เขาเองก็ชอบใจอยู่หรอก แต่นี่มันเกินไปมั้ย
“ผมจะว่างเมื่อไหร่”
“อีกสองวันก็ว่างแล้วค่ะ”
เขากดเปิดปฏิทินดูตารางงาน นั่งไล่นับวันอย่างดีไม่ให้กระทบงาน ถึงจะมีครอบครัวแล้วแต่เขาก็ไม่ควรละเลยงานที่ต้องดูแลเหมือนกัน
“วันที่สิบถึงวันที่สิบเจ็ดผมลา แต่มีอะไรด่วนก็โทรจะ รับมั้ยอีกเรื่อง”
เขาบอกกับเลขาคนเก่งก่อนจะก้มหน้าก้มตาทำงานอีกครั้ง และก็เป็นอีกครั้งที่เขาไม่ได้มีโอกาสเห็นใบหน้าลุกลี้ลุกลนเปื้อนเหงื่อคลุกน้ำตาของเลขา
22:30
วันนี้เป็นแรกในรอบสัปดาห์ที่ได้กลับบ้านก่อนเที่ยงคืน เขาสแกนลายนิ้วมือเปิดประตูบ้าน คิดว่าทุกคนคงหลับไปหมดแล้ว แต่เสียงทีวีที่ดังอยู่ในห้องนั่งเล่
