“พี่จ๋า! อ้าว สวัสดีค่ะ พี่เข-ว่าที่พี่เขย”
โนเอลที่เปิดประตูเข้ามาในห้องรับรองของโรงพยาบาลเอ่ยทักทายพี่ชายและว่าที่พี่เขยอย่างร่าเริงโดยไม่ลืมพุ่งตัวไปฟัดหลานๆ ด้วย แล้วทำเป็นเมินสายตาพิฆาตจากฟีลอสแม้จะรู้สึกเสียวสันหลังวาบเป็นระยะๆ ก็ตาม
“โนเอลพี่-พี่เผลอกัดฟีลไป...” เขาเด้งตัวขึ้นทันทีที่เห็นน้องสาว แล้วรีบพาไปดูแขนแกร่งที่มีผ้าพันแผลพันไว้อย่างมิดชิด ไม่รู้ว่าจะเป็นอะไรมากรึเปล่า...
“แขนหนาขนาดนี้ ว่าที่พี่เขยหนูคงไม่เป็นไรมากหรอกใช่มั้ย ดูฟันพี่ดีกว่าหักรึเปล่าเนี่ย?”
โนเอลพูดติดตลกพลางงัดปากพี่ชายดูฟันทีล่ะซี่ แม้แต่ฟีลเองก็พยักหน้าเห็นด้วยทั้งๆ ที่เมื่อคืนเขาเพิ่งฝังเขี้ยวลงบนแขนนั่นแท้ๆ แต่ในขณะเดียวกันก็เป็นแขนที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามข้างนั้นที่อุตส่าห์ทำให้เขารู้สึกปลอดภัยจนนอนหลับได้ในเมื่อคืนนี้
“ไม่เป็นอะไรแน่นะ?”
“หล่นจากเพดานยังเจ็บกว่า”
ฟีลว่าทีเล่นทีจริงก่อนจะหันไปคุยก
