MVP'S DANGEROUS GAME (SPG)

The First Move (Patrick’s POV)

“Uy pare, tingnan mo ‘yung babaeng ‘yun. Mukhang bagong salta sa campus pero parang may dugo ng reyna.”

Napalingon ako kay Brian habang iniinom ko ang malamig na beer sa private lounge ng elite bar. Ang ingay ng party sa labas ay parang background music lang, pero ‘yung tingin ko diretso sa kanya. Alyssa Monteverde. Nakaupo siya sa sulok kasama ang mga kaibigan niya, legs crossed, hawak ang wine glass na parang hari ng mundo. Hindi siya tumitingin sa paligid para maghanap ng atensyon. Siya mismo ang atensyon.

“Monteverde ‘yan,” sabi ko, ngiti ko na ‘yung tipong alam kong nakakabaliw sa karamihan. “Rich kid. Social butterfly. Pero mukhang hindi siya ‘yung tipo na basta na lang susunod.”

Brian tumawa at tinapik ang balikat ko. “Bro, ikaw ‘yung MVP. Lahat sumusunod sa’yo. Bakit mo pa kailangan mag-effort?”

Hindi ko sinagot. Tumayo ako, inayos ang polo ko, at diretso akong lumakad papunta sa table nila. Habang papalapit, ramdam ko ‘yung mga mata ng ibang tao. Girls na naghihintay sa labas ng locker room kanina, teammates na naghihiyawan sa party, lahat parang nakaabang. Pero ‘yung mata ko kay Alyssa lang. Nang magkatinginan kami, hindi siya umiwas. Hindi rin siya ngumiti agad. Parang tinimbang niya ako sa isang segundo, tapos bahagyang itinaas ang kilay niya.

“Patrick Valdemor,” sabi niya bago pa ako makapagsalita. Boses niya matinis pero may kapangyarihan. “MVP ng buong liga. Akala ko mas matangkad ka sa personal.”

Tumawa ako nang mahina, hinila ang upuan sa tapat niya at umupo nang walang paalam. “At ikaw si Alyssa Monteverde. Social queen na hindi raw nahahagilap ng kahit sino. Mukhang mali ‘yung chismis.”

Ngumiti siya, ‘yung ngiti na parang may lihim. “Hindi ako nahahagilap kasi hindi ako nagpapahagilap. Ikaw ba, lagi kang hinahanap ng mga babae? Nakakapagod ba?”

“ minsan,” sagot ko, leaning forward para mas malapit ang mukha namin. “Pero kapag worth it ‘yung hinahanap, hindi na nakakapagod. Parang ngayon.”

‘Yung mga kaibigan niya nagkatinginan, may isa pang bumulong pero hindi ko pinansin. Si Alyssa lang ang importante. May spark sa mata niya na hindi ko madalas makita. Hindi ‘yung tipo na agad na natutunaw sa charm ko. Parang tinatanggap niya ‘yung laro pero handa rin siyang maglaro ng mas malakas.

“Bold ka ha,” sabi niya, iniikot ang wine sa baso. “Diretso agad. Walang warm up?”

“Warm up para saan? Basketball lang ‘yun sa court. Dito sa totoong mundo, diretso na ‘ko. Gusto mo ba ng games o diretso na tayo sa punto?”

Tumawa siya nang malakas, ‘yung tunog na parang musika sa tainga ko. “Punto? Ano ‘yung punto mo, Valdemor? One night lang ba o may plano kang maging flavor of the month ko?”

Hindi ko inaasahan ‘yung sagot niya. Karamihan ng girls, kapag nilapitan ko, either natatawa nang mahina o agad na sumasabay sa flirting. Pero siya, parang hinahamon niya ako. At ‘yun ‘yung nagparamdam sa’kin ng kakaibang thrill. Parang nasa championship game ulit ako, last seconds, at ‘yung bola sa kamay ko pero may kalaban na kasing galing.

“Flavor of the month?” ulit ko, ngiti ko lalong lumawak. “Mukhang ikaw ‘yung tipo na hindi nagiging flavor. Ikaw ‘yung nagpapalasa ng bagong lasa.”

Inabot niya ang kamay niya at bahagyang hinawakan ang wrist ko. Mainit ‘yung hawak niya, parang may kuryente. “Then prove it. Hindi ako ‘yung basta na lang susunod sa hype mo. Kung gusto mo ‘ko, kailangan mong maging interesting. Hindi lang maganda ang mukha at magaling sa basketball.”

Hindi ko binawi ‘yung kamay ko. Sa halip, hinawakan ko rin ‘yung kamay niya, thumb ko gumuhit ng maliit na bilog sa balat niya. “Deal. Pero warning lang, Alyssa. Kapag nagsimula na tayo, mahirap nang huminto. Dangerous ‘to.”

“ Dangerous?” ulit niya, mata niya sumikip nang kaunti pero may ngiti pa rin. “Ako ‘yung dangerous, Patrick. Ikaw lang ‘yung hindi pa nakakaalam.”

‘Yung usapan namin tumagal nang matagal. Tumawa kami, nagbiruan, nagpalitan ng witty na banat na parang tennis match. ‘Yung mga kaibigan niya unti-unti nang umalis, nagpapaalam na may iba pang pupuntahan. Hanggang sa kaming dalawa na lang sa table. ‘Yung lounge ay medyo madilim, may soft lights, at ‘yung music mula sa labas ay parang malayo na.

“Alam mo,” sabi niya habang iniinom ang pangalawang glass, “marami nang nagsabi sa’kin na ikaw ‘yung tipo na hindi nagco-commit. No strings attached. Thrill lang. Totoo ba ‘yun?”

Tinitigan ko siya nang diretso. “Oo. Hindi ako nagpapanggap. Gusto ko ‘yung saya, ‘yung excitement. Kapag naging routine na, tapos na. Pero ikaw... parang iba ka.”

“Paano mo nasabi?” tanong niya, leaning closer din.

“Kasi hindi ka naghahabol. Hindi ka natutunaw agad. Parang... equal tayo. At ‘yun ‘yung bagong bagay sa’kin.”

Bigla siyang tumayo, hinawakan ang kamay ko at hinila ako papunta sa mas pribadong parte ng lounge. May maliit na room doon na parang reserved para sa VIPs. Pumasok kami, at agad niyang isinara ang pinto. ‘Yung hangin sa loob ay mas mainit, mas intimate.

“Equal tayo ha?” sabi niya, boses niya bumaba nang kaunti. “Then let’s see kung gaano ka kagaling sa labas ng court.”

Hindi na ako nagdalawang-isip. Hinila ko siya palapit, kamay ko sa bewang niya, at hinalikan siya nang malalim. ‘Yung halik na hindi mabilis, hindi rin mabagal. Parang eksplorasyon. ‘Yung labi niya malambot pero may kontrol din. Sumagot siya sa halik ko nang may kapangyarihan, kamay niya sa batok ko, hinahatak ako palapit pa.

“f**k,” bulong ko sa pagitan ng halik, “ikaw talaga.”

Tumawa siya nang mahina laban sa labi ko. “Sabi mo dangerous. Ito pa lang.”

Hinigit ko siya papunta sa couch sa loob ng room. Umupo siya sa lap ko, legs niya sa magkabilang side ko. ‘Yung damit niya umangat nang kaunti, nagpapakita ng makinis na balat. Kamay ko gumapang sa hita niya, dahan-dahan, tinutukso siya. ‘Yung hininga niya lumalim pero hindi siya nagmamadali. Parang gusto niyang kontrolin din ‘yung bilis.

“Ano ba talaga ‘yung gusto mo, Patrick?” tanong niya habang hinahalikan niya ang leeg ko. “One night? O gusto mo ‘yung tipo na magpapahirap sa’yo?”

“Gusto ko ‘yung magpapahirap,” sagot ko, kamay ko humigpit sa bewang niya. “Pero gusto ko rin ‘yung kapag sumuko ka, akin ka na talaga.”

Bigla niyang kinagat ang ibaba ng labi ko, light pero enough para magising lahat ng senses ko. “Hindi ako sumusuko agad, Valdemor. Kailangan mong mag-earn.”

‘Yung gabi na ‘yun ay naging serye ng teasing at intense moments. Hinubad namin ang damit namin nang dahan-dahan, hindi tulad ng ibang girls na agad na sumusunod sa ritmo ko. Si Alyssa, parang may sariling ritmo. Kapag ako ang umaakyat, siya naman ang humihila pababa. Kapag ako ang nagdidikta, siya naman ang nagbabago ng rules. ‘Yung sensasyon ay sobrang kakaiba. Parang nasa game ako na parehas kaming winners kahit na may kalaban.

‘Yung balat niya mainit laban sa akin, ‘yung mga galaw niya confident at seductive. Hindi siya nahihiya. Sa halip, tinititigan niya ako nang diretso habang gumagalaw kami, parang sinasabi niya na “tingnan mo ‘ko, hindi mo ‘ko basta makokontrol.” At ‘yun ‘yung nagpa-adik sa’kin. ‘Yung pakiramdam na hindi siya basta na lang trophy. Siya ‘yung kalaban na kasing lakas ko.

Pagkatapos ng matinding sandali, humiga kami sa couch, pawis na pawis pero ngiting-ngiti. ‘Yung katawan niya nakadikit pa rin sa akin, kamay ko sa likod niya, gumuguhit ng patterns.

“Grabe ka,” sabi ko, boses ko medyo hoarse. “Hindi ko inexpect na ganito.”

Tumawa siya at tumingin sa’kin. “Ikaw din. Akala ko puro charm lang. May substance ka pala.”

“May substance naman,” biro ko, hinahalikan ang noo niya. “Pero wag kang mag-expect ng commitment agad ha. Fun lang muna.”

Ngumiti siya, pero may kislap sa mata niya