After Applause (Patrick POV)
1487 Words
“Bro, MVP ka na naman. Wala ka bang balak magpahinga kahit isang gabi lang?”
Nasa loob ng private VIP room ng isang high end bar si Patrick Valdemor, pero kahit gaano kaingay ang music sa labas, parang mas maingay pa rin ang pangalan niya sa loob ng isip ng mga taong kasama niya.
Nakangiti si Brian Ramos habang nakaupo sa kabilang couch, may hawak na baso pero hindi pa iniinom. Sa tabi nila, nagkakagulo ang ilang teammates na parang hindi pa rin makapaniwala sa panalo kanina.
Si Patrick, nakasandal lang sa couch, relaxed ang posture, casual ang aura, parang hindi katatapos lang ng championship game kung saan siya ang dahilan ng lahat ng sigawan.
“Pahinga?” sagot niya, nakataas ang kilay. “Bakit? Hindi naman ako pagod.”
Sabay tawanan ng mga kasama niya.
“Yan tayo eh. Kaya ka hindi normal, bro,” sabi ng isa.
Hindi sumagot si Patrick agad. Ininom niya lang ang tubig sa baso niya, parang walang big deal sa lahat ng ingay sa paligid.
Pero ang totoo, alam niya kung bakit ganito lagi ang ending ng bawat laro.
Same crowd. Same energy. Same people pretending na bago lahat kahit paulit ulit na.
Sa kabilang side ng room, may mga babae na agad na nakaabang. Hindi pa man tapos ang celebration, alam na nila kung paano gumagalaw ang mundo ni Patrick.
Isa sa kanila ang lumapit, confident ang lakad, naka-smile na parang rehearsed.
“Hi Patrick. Congrats sa game. Grabe yung last shot mo,” sabi niya, halos hindi maitago ang excitement.
Tiningnan siya ni Patrick saglit.
“Thanks,” simpleng sagot niya.
Walang follow up. Walang extension ng conversation. Pero hindi rin umalis ang babae. Parang expected na niya yun.
Sanay na si Patrick sa ganito. Hindi na ito bagong scenario.
Sa loob ng isip niya, parang naka file lang lahat ng eksena sa isang drawer. Fans, girls, attention, validation.
Same pattern. Different faces.
“Pare, may after party pa sa baba. Full house na,” sabi ni Brian habang inaayos ang jacket niya.
“Hindi ka ba sasama?” dagdag pa nito.
Tumayo si Patrick, inayos ang sleeves niya.
“Sasama ako. Bakit hindi.”
Simple lang ang sagot niya, pero kahit simple, may weight. Kasi kahit saan siya pumunta, alam niyang hindi siya ordinaryong tao sa mata ng lahat.
Bago sila lumabas ng VIP room, dumaan sila sa hallway na puno ng staff, security, at ilang guests na nakasilip pa rin sa kanya.
“Valdemor!”
“Patrick! One pic!”
“Congrats MVP!”
Hindi niya sila pinapansin isa isa, pero hindi rin siya snob. Controlled lang lahat ng reactions niya. Sakto lang na hindi lumabas na pagod, pero hindi rin sobra na mukhang nag-eenjoy sa attention.
Ganon siya.
Pagdating nila sa main floor ng bar, mas sumabog ang atmosphere. Neon lights, loud music, mga taong halos hindi na makapag focus sa inuman dahil sa presence niya.
At tulad ng dati, si Patrick ang sentro.
“Dito ka!” sigaw ng isang babae habang tinuturo ang seat sa VIP table.
Umupo siya, automatic na parang routine na lang lahat. May inabot na drink, may nagchecheer, may nagvivideo.
Sa tabi niya, may dalawang babae agad na nag try mag open ng conversation.
“Ang galing mo kanina,” sabi ng isa.
“Parang hindi ka tao eh,” dagdag ng isa pa.
Ngumiti si Patrick, hindi dahil sa sinabi nila, kundi dahil alam niya na expected niya rin ang mga ganitong linya.
“Sanay na kayo sa laro?” tanong niya casually.
Nagkatinginan ang dalawang babae, parang na caught off guard na siya pa yung nag lead ng conversation.
“Syempre. Pero iba ka,” sagot ng isa.
Iba.
Paulit ulit na word.
Pero sa isip ni Patrick, wala na itong meaning.
Iba para sa kanila, pero sa kanya, normal lang.
Sa kabilang banda ng bar, may ibang energy na papasok.
Hindi siya agad napansin ni Patrick, pero si Brian ang unang nag react.
“Uy, si Alyssa Monteverde nandito.”
Sandaling tumigil ang usapan sa paligid nila.
Alyssa Monteverde.
Hindi siya bagong pangalan sa campus. Isa siya sa mga elite social figures, known sa presence, image, at connections. Hindi siya simpleng follower lang ng crowd. Siya yung klase ng tao na sinusundan ng crowd.
Patrick slowly looked up.
At nakita niya siya.
Hindi siya sumisigaw. Hindi siya nagpapapansin. Pero habang naglalakad siya papasok kasama ang maliit niyang group, parang automatic na nag shift ang attention ng room.
She wasn’t trying.
She didn’t need to.
Naka black dress siya, simple pero polished, at yung aura niya parang walang kailangan patunayan.
Patrick watched her for a second.
Not impressed.
Not uninterested.
Somewhere in between.
“Yan si Alyssa bro,” bulong ni Brian.
“Alam ko,” sagot ni Patrick.
Pero ang hindi niya sinasabi, napansin niya agad yung isang bagay.
Hindi siya tumingin sa kanya tulad ng iba.
She looked like she already knew him.
Alyssa stopped near the bar counter, casually ordering drink, habang may mga lumalapit agad sa kanya para mag greet.
Patrick went back to his drink.
Pero kahit hindi niya tinitingnan, alam niyang nasa same space lang sila.
Sa ganitong mundo, lahat ng tao ay part ng system.
Attention system.
Validation cycle.
Patrick was used to being at the top of it.
But for some reason, iba yung presence ni Alyssa.
Hindi dahil special siya.
Kundi dahil hindi siya madaling basahin.
“Bro, parang tinitingnan ka niya,” sabi ni Brian.
Hindi agad sumagot si Patrick.
“Marami nang tumitingin sakin,” sagot niya after a pause.
“Pero hindi lahat pareho.”
Brian smirked.
“Ayan ka na naman. Analysis mode.”
Patrick didn’t reply.
Instead, he stood up, kumuha ng drink, at naglakad papunta sa open area ng bar.
At doon, nagtagpo ulit ang tingin nila.
Alyssa was now standing with her group, but her eyes briefly met his.
No smile.
No exaggerated reaction.
Just recognition.
Parang pareho silang alam na may game na pwedeng magsimula, pero wala pang rules.
Patrick tilted his head slightly.
Alyssa didn’t move.
Sandaling katahimikan sa gitna ng ingay ng bar.
Then someone called Patrick from behind.
“Patrick! picture tayo!”
Nabaling ang attention niya.
And just like that, na cut ang moment.
Paglingon niya ulit sa direction ni Alyssa, wala na siya sa pwesto niya kanina.
Na move na.
Parang walang nangyari.
Pero hindi yun yung naiwan sa isip niya.
Bumalik siya sa table, pero medyo tahimik na siya kaysa kanina.
“Bro, ang dami mong fans tonight,” sabi ng isang teammate.
Patrick smiled lightly.
“Normal lang.”
Pero sa loob niya, may ibang thought na unti unting lumilitaw.
Hindi fans yung tumatak sa kanya.
Hindi rin yung crowd.
Yung tingin.
Later that night, habang unti unting humihina ang party, nasa rooftop ng bar si Patrick kasama si Brian.
Mas malamig doon, mas tahimik kumpara sa baba.
“Ang wild ng game season mo, ah,” sabi ni Brian habang nakasandal sa railing.
“Same lang,” sagot ni Patrick.
“Hindi ka ba nagsasawa sa cycle?”
Patrick looked at the city lights below.
“Cycle lang kasi alam nila na gumagana.”
“Paano kung may maiba?”
Hindi agad sumagot si Patrick.
Then he said,
“Lahat ng tao predictable.”
Brian laughed softly.
“Even you?”
Patrick didn’t answer.
Pero sa isip niya, bumalik yung eksena kanina.
Alyssa.
Hindi predictable yung reaction niya.
Or lack of reaction.
At yun ang hindi niya gusto.
Or hindi niya maintindihan.
Sa baba, nagsisimula nang mag disperse ang crowd.
Pero sa entrance ng bar, isang huling eksena ang nangyari na hindi pa alam ni Patrick.
Alyssa was leaving, pero bago siya sumakay ng car, sandali siyang huminto at tumingin pabalik sa building.
Parang may iniwan na hindi pa tapos.
At sa loob ng kotse niya, habang umaandar na papalayo, sinabi niya sa sarili niya nang mahina.
“Interesting.”
Balik sa rooftop, biglang nag ring ang phone ni Patrick.
Unknown message preview.
“You don’t look bored yet.”
Sandaling natigilan siya.
Hindi niya binuksan agad.
Pero alam niya kung sino man yun, hindi ito random.
At sa unang pagkakataon matapos ang panalo, hindi yung game ang iniisip niya.
Kundi yung taong hindi niya pa talaga nakakausap ng tama.
Sa baba, may sumigaw mula sa staff.
“Sir Patrick, may naghahanap po sa inyo sa lobby!”
Brian looked at him.
“Who?”
Patrick stood up slowly.
“Let’s see.”
At habang bumababa siya ng hagdan papunta sa lobby, hindi pa niya alam na yung susunod na pagtingin niya, hindi na casual.
Hindi na routine.
Kasi sa harap ng glass doors ng bar, may nakatayong babae na hindi dapat ganoon ka interesting sa kanya.
Pero naging ganoon pa rin.
At habang nagbubukas ang pinto, isang boses ang sumalubong sa kanya mula sa loob ng lobby.
“Finally.”
- Writer
