MVP'S DANGEROUS GAME (SPG)

Unwanted Ties (Patrick’s POV)

Unwanted Ties (Patrick’s POV)

“Actually, Trina, hindi ko naman sinabing kailangan nating lagyan ng label ang lahat, ’di ba?”

Binitawan ko ang baso ng protein shake ko at hinarap siya. Nakatayo kami sa tapat ng locker room ng gym, at kahit wala pang masyadong tao dahil maaga pa, ramdam ko na ang bigat ng atmospera. Trina was staring at me with those wide, expectant eyes na dati ay nakaka-amuse, pero ngayon ay unti-unti nang nagiging sakal sa leeg ko. Heave-ho ang dibdib niya, halatang nagpipigil ng inis o iyak, at hinding-hindi ko gusto ang direksyon ng usapan na ito.

“Label? Patrick, almost three months na tayong ganito. Tatlong buwan na akong laging nasa games mo, laging naka-post sa MyDay mo, at halos lahat ng tao sa campus iniisip na tayo na. So anong tawag dito? Laro lang?” bulyaw niya, bagaman pilit niyang pinabababa ang boses niya para hindi kami pagtinginan ng iilang dumaan na utility staff.

Napahilot ako sa sintido ko. Ibang-iba na ito sa Trina na nakilala ko noong una. Noong simula, she was just this fun, energetic cheerleader na game sa lahat. Walang drama, puro saya, puro hype. Pero ngayon, para siyang anchor na pilit akong hinihila pailalim sa dagat ng commitment na wala naman sa plano ko.

“Look, we’re having fun, right? Bakit kailangang biglang maging komplikado? Everything was fine until you started asking for exclusivity,” sagot ko nang may halong pait sa tono. Lumapit ako sa kanya nang kaunti, sinusubukang gamitin ang dati kong charm para pakalmahin siya, pero umiwas siya ng tingin.

“Kasi tao ako, Patrick! Hindi ako trophy na ididisplay mo lang kapag gusto mong mag-flex sa social media. I want to know if I’m the only one. I want to know if when I say I love you, may hinihintay akong sagot na hindi lang pagtango o pagngiti,” dire-diretsong sabi niya, at doon na lumabas ang unang patak ng luha sa mga mata niya.

Shit. Ayaw na ayaw ko ng umiiyak. Kapag nagsimula nang pumatak ang luha, doon na nawawala ang logic sa usapan. This was exactly why I hated staying too long in one place. Ang saya ng simula, ang thrilling ng ligawan at ng attention ng publiko, pero pagdating sa parteng ito—ang emotional accountability—parang gusto ko na lang mag-teleport palabas ng building na ito.

“Trina, listen. I care about you, okay? Pero yung exclusivity na hinihingi mo, parang kinukulong mo ako sa isang kahon na hindi ko pa kayang pasukin. I have training, I have the hotel empire to think about, I have my own life. Hindi pwedeng sa iyo lang iikot ang mundo ko,” paliwanag ko, kahit alam kong gasgas na ang linyang iyon. Pero totoo naman. Ayaw kong may nagbabantay sa bawat galaw ko o may nagdedemand ng oras na hindi ko naman kayang ibigay nang buong-buo.

“Kulong? Is security and commitment a cage for you? Ganoon ba kababa ang tingin mo sa akin na kapag hiningi ko ang assurance ko, feeling mo sinasakal kita?” Humakbang siya palapit, hinawakan ang braso ko, at ramdam ko ang panginginig ng mga daliri niya. “Patrick, I’m falling for you. And it scares me that you’re just standing there, looking at me like I’m some kind of problem you need to solve.”

Napalayo ako nang bahagya. Ang bigat. Ang tindi ng emosyon sa mga mata niya na parang gusto akong lamunin nang buo. “I never asked you to fall that hard, Trina. Sabi ko naman sa iyo noong una, I’m not the type to settle down easily. Enjoy the ride, ’di ba? Iyon ang deal natin.”

Tinalikuran ko siya para ilagay ang gamit ko sa locker, pero bago ko pa maisara ang pinto, narinig ko ang mahina niyang paghikbi. “The ride is over if I’m the only one driving, Patrick. Sabihin mo lang sa akin ngayon, are you seeing someone else? May iba pa ba bukod sa akin?”

Napatigil ako. Wala akong ibang seryosong kinikita, pero ang ideya na kailangan kong mag-report sa kanya kung sino ang kinakausap ko sa phone o kung sino ang nakakasalamuha ko sa bar ay nakakasuka. It felt like a tightening noose. Ang Valdemor na tulad ko ay hindi dapat nakatali sa isang tao lang habang nasa rurok pa ng kabataan.

“It’s not about someone else. It’s about me. I feel trapped when you start acting like my wife, Trina. We’re college students, for God’s sake. Bakit ba kailangang ang bigat-bigat agad?” lumingon ako sa kanya, at sa pagkakataong ito, wala na ang ngiti ko. Seryoso na ako, at medyo naiirita na sa paulit-ulit na cycle na ito.

“Kasi mahal kita! Is that so hard to understand?” sigaw niya, hindi na alintana kung may makarinig.

Bumuntong-hininga ako at kinuha ang bag ko. “Maybe that’s the problem. Maybe you’re feeling too much, and I’m just not there yet. O baka hindi ko talaga kayang makarating doon.”

Naglakad ako palabas ng locker room nang hindi siya nililingon. Rinig ko ang pagtawag niya sa pangalan ko, pero hindi ako huminto. Bawat hakbang ko palayo sa kanya, parang nababawasan ang bigat sa dibdib ko, pero kapalit niyon ang isang klase ng inis na hindi ko maipaliwanag. Bakit ba laging ganito? Bakit sa huli, palaging nagiging demands ang lahat?

Pagdating ko sa court, nandoon na si Brian, nagdidribol ng bola habang hinihintay ang simula ng practice. Napansin niya agad ang itsura ko.

“Hoy, Captain, mukhang pinaglubak ka ng tadhana ah? Anong drama na naman yan?” biro ni Brian habang ipinapasa sa akin ang bola nang malakas.

Nasalo ko iyon nang walang kahirap-hirap at agad na tumalon para sa isang perfect jump shot. Swish. “Trina is getting too serious. Gusto na ng exclusivity. Gusto ng label. Ang gulo.”

Tumawa nang malakas si Brian at kinuha ang rebound. “Sabi ko naman sa iyo, si Trina yung tipo ng babaeng hindi basta-basta bumibitaw kapag nakakapit na. Cheer captain yan, pre. Team spirit ang puhunan niyan. Akala mo ba papayag yan na sideline lang siya?”

“I don’t care what she wants. Ang sa akin lang, we had a good thing going. Bakit kailangang sirain ng mga tanong na ‘ano tayo’?” Kinuha ko ulit ang bola at nag-layup. “Nakakasakal, Brian. Yung tipong kailangan kong mag-explain kung bakit hindi ako nakapag-reply agad. It’s just not me.”