" มาคะเดี๋ยวพี่น้ำตาลพาไปเอง "
น้ำตาลประคองณิชาลงจากเตียงไปห้องน้ำที่อยู่ไม่ไกล
นายว่าคุณณิชาจะได้ยินมั้ยครับ ...!!
เจอาอดไม่ได้ที่จะกระซิบถามเจ้านายเขาอีกครั้ง
'' กูก็ไม่เเน่ใจ เเต่ท่าทางเธอเหมือนคนเพิ่งตื่นจริงๆไม่อย่างนั้นได้ยินเรื่องเเบบนี้คงจะร้องไห้ลั่นไปเเล้วหล่ะ !! "
ใช่เขาคิดผิด เธอได้ยินทุกคำพูดของเขาเเละมือขวา
เเต่ณิชาเเค่เก็บอาการเก่งเเค่นั้น
ณิชาใช้เวลาในห้องน้ำครู่ใหญ่ ก่อนจะเรียกให้น้ำตาลมาพาเธอออกไปที่เตียงผู้ป่วยอีกครั้ง
วายุยกเเขนดูเวลา
" เดี๋ยวฉันต้องไปทำงาน ส่วนเธอน้ำตาลจะเป็นคนดูเเลเธอ เย็นๆฉันจะเเวะเข้ามาหา "
" ไปไอ้เจอาไกล้ได้เวลาเเล้ว "
เขาหันไปบอกลูกน้องมือขวาก่อนจะหมุนตัวเดินออกไปทางประตูห้อง
ครับนาย.. เจอาเดินตามหลังนายเขาออกไปทันที
ส่วนณิชาเธอยังรับไม่ได้กับเรื่องที่ได้ยินเมื่อเช้า
จึงวางเเผนจะหนีออกจากโรงพยาบาลหลังหมอขึ้นตรวจ เธอจะของหมอกลับบ้
