Ep.4
1395 Words
ทางด้านวายุ เยารีบเคลียร์งานที่โชว์รูมรถให้เสร็จเพื่อที่จะไปดักรอณิชาที่มหาลัย
"ไอ้เจอา.. มึงไปเอารถออก กุจะไปหาเธอที่มหาลัยนั่น "
เขาสั่งมือขวาด้วยความเร่งรีบ กลัวไปเเล้วไม่เจอ
"นายไม่ต้องรีบก็ได้ครับ มหาลัยนั้นอยู่ไกล้นิดเดียวเอง " วายุตวัดสายตาขึ้นมองอีกครั้ง
"พูดมาก เดี๋ยวกูจะลดตำเเหน่งมึง " ไม่เอาครับนาย
"ผมไปเตรียมรถเเล้วครับ ว่าเเต่นายจะเอาคันไหนไปครับ.. !! "
" เอาเบนซ์ สีดำ " วายุตอบสั้นๆ พร้อมโยนกุญเเจรถให้เจอา
วันนี้ณิชาเลิกเรียนตั้งเเต่บ่ายสาม
เอวาชวนเธอไปเดินห้าง เเน่เธอปฎิเสธเพื่อนไปเพราะอยากไปนอนพักผ่อนมากกว่า ตรงนัเนของเธอยังไม่หายดีเลย สองสาวจึงรีบเดินลงมาจากตึกคณะ เธอเเยกกับเอวาตรงลานจอดรถ ส่วนณิชาเดินออกมาเพื่อจะไปขึ้นเเท๊กซี่ที่หน้ามหาลัย
อันที่จริงณิชาก็มีรถขับเเต่ ด้วยความขี้เกียจจึงมาเเท๊กซี่ ถ้าไม่มีธุระไปที่อื่นๆ เธอจะชอบมาเเท๊กซี่มากกว่า
ทำไมไม่มีรถผ่านมาเลยนะ ..
ณิชาบ่นพึมพำ ไม่ทันได้สังเกตุเห็นรถหรูสีดำที่เทียบจอดข้างๆเธอ
"นายครับนั่นไง .. ผู้หญิงคนนั้น ผมนึกออกเเล้วอผมเคยเจอเธอที่คอนโด ที่ผมบอกนายไงครับ คิกไม่ถึงว่าจะเป็นผู้หญิงที่นายให้ผมตามหา "
" มึงลงไปเรียกเธอมา.."
วายุหันไปสั่งเจอาด้วยท่าทางนิ่เฉย
เจอาเปิดประตู ลงเดินลงไปหาณิชาที่ยืนคอยรถอยู่ด้วยท่าทางกระวนกระวาย
" ขอโทษครับ นายผมต้องการพบคุณ เชิญขึ้นรถไปกับเราหน่อย."
ห่ะ..!!คุณที่ฉันเจอที่คอนโดเมื่อเช้านี่
"นายของคุณคือใครหรอคะ??เเล้วเขาอยากพบฉันทำไม..
ฉันไปทำอะไรผิดรึเปล่า "
ณิชาสาดคำถามรัวใส่มือขวาหนุ่ม
ก่อนที่เจอาจะตัดบทพูดเพียงว่า
"เชิญขึ้นรถไปก่อนครับเดี๋ยวคุณจะรู้เอง "
"เเล้วฉันจะปลอดภัยไหม คุณคงไม่ได้ลากฉันไปฆ่านะ "
ดูจากชุดที่เขาใส่เเล้วทำเอาณิชาอดคิดกลัวไม่ได้
"คุณจะปลอดภัย นายผมไม่ทำอะไรคุณหรอก.."
" คะ" ณิชาตัดสินใจ เดินไปที่รถ
เจออาเปิดประตูให้เธอขึ้นด้านหลัง
ที่มีชายหนุ่มรูปหล่อ ใส่สูทดำเนี้ยบใส่เเว่นตาดำ ท่าทางดูดี นั่งอยู่ เธอนึกคุ้นใบหน้าหล่อๆนี้มาก
เเต่ก็คิดไม่ออกว่าเคยเจอที่ไหน
" ออกรถ "
ชายหนุ่มรูปหล่อคนนั้น ออกคำสั่งทันที
"คุณจะพาหนูไปไหนคะ "
ณิชาถามเขาเสียงสั่นๆ
" เดี๋ยวเธอก็รู้.." วายุตอบสั้น ๆ
ณิชานั่งตัวเกร็ง หันหน้าออกไปมองหน้าต่าง
พลางนั่งนึกว่าเคยเจอเขาคนนี้ที่ไหน ..
ด้านวายุที่นั่งข้างๆ ณิชา
กลับใจเต้นเเรง กลิ่นหอมเบาๆจากตัวเธอฟุ้งมาเเตะจมูก มาเฟียหนุ่มที่ไม่เคยมีผู้หญิงคนใดได้เข้าไกล้
กลับรู้สึกดีกับเธอ
บรรยากาศบนรถเงียบ ราวกับไม่มีคนนั่งอยู่
มีเพียงเสียงเครื่องยนต์ดังเบาๆ กลบความเงียบ
รถหรูเเล่นมาจอดที่ ร้านเพ้นท์เฮาส์ของเขา
เจอารีบลงมาเปิดประตูให้เจ้านายเเละณิชา ด้วยความเร่งเรีบ
บอดี้การ์ดชุดดำยืนเรียงหน้าบ้าน3-4คนก้มหัวทำความเคารพเขา ณิชาเดินตามคนทั้งสองเข้าไปด้วยความหวาดกลัว
คณเหมือนมาเฟียเหรอคะ ?
วายุพยักหน้า .."
ไม่ต้องกลัว ฉันไม่ทำอะไรเธอหรอก "
เขาเดินน้ำเธอมาที่ห้องทำงานส่วนตัว
เพื่อจะคุยเรื่องเมื่อคืนนั้นกับเธอ
" นั่งลงก่อน .. วายุ หับไปบอกณิชา "
เอ่อ คุณมีอะไรจะคุยกับฉันหรอคะ ?? ณิชาถามขึ้นด้วยความสงสัย
เรื่องเมื่อคืนนั้น ..ผมอยากตอบเเทนคุณเรื่องที่คุณช่วยผมที่ผับ
ณิชาตาลุกวาวขึ้นทันที ..
"อย่าบอกนะคะ ว่าคือคุณ คนในคืนนั้น "
วายุถอดเเว่นตาออก เผยให้เห็นใบหน้าหล่อเหลา
"ใช่ผมเอง ผมโดนพี่ชาย แอบใส่ยาปลุกเซกซ์ลงไปในเเก้ว. ลูกน้องผม "
"ขอโทษที่ทำให้คุณต้องมาเจ็บตัวเเถมยัง.."มาเฟียหนุ่มร่ายยาวไม่ทันจบ
เพี้ยะ !!..
ณิชาเดินเข้ามาทุบเเขนเขาทันที ทำไมทำไมคุณต้องทำเเบบนี้กับหนู. หนูเป็นคนช่วยคุณนะ
" หนูเจ็บไปหมดทั้งตัวเลย คุณไม่สงสารหนูซักนิด"
ร่างบางยืนน้ำตาไหลพร่า ..
ณิชารู้สึกโกรธเขาที่ทำลายพรมจรรย์ของเธอโดยที่เธอไม่เต็มใจ
ทั้งๆที่เธอเป็นคนพยุงเขามาส่งที่ห้อง
" ฉันจะรับผิดชอบชีวิตเธอเอง "
วายุที่ปล่อยให้เธอทุบตีเขาจนพอใจเเล้วก็พูดขึ้นมา
ณิชายืนนิ่งเงียบปาดน้ำไม่พูดอะไร..
"ไม่ต้องคะ เเค่นี้ใช่ไหมคะ ที่คุณจะพูดกับหนู"
หนูลาละคะ ณิชายกมือไหว้ก้มลงหยิบกระเป๋าขึ้นสะพาย.
เดี๋ยว!!เธอห้ามไป ไหนทั้งนั้น
วายุตวาดลั่น
"ทำไมคะ คุณยังมีอะไรกับหนูอีก "
"ไปเก็บข้าวของมาอยู่กับฉันที่นี่ฉันต้องการรับผิดชอบเธอ เดี๋ยวให้เจอาพาไป.. "
" ไม่ หนูไม่อยู่กับคนใจร้ายอย่างคุณ "
"ถ้างั้นฉันจะสั่งลูกน้อง ไปทำลายที่เก็บอัฐิของพ่อเเม่เธอที่วัดนั้นซ่ะ "
" คุณรู้ได้ไงว่าหนูไม่มีพ่อเเม่"
. .. เธอเอ่ยถามหน้าตาตื่น " ไม่มีอะไรมาเฟียอย่างฉันจะสืบไม่ได้ คอนโดที่เธออาศัยอยู่ตอนนี้ก็ของฉัน "
" ฉันจะดูเเละเธอเอง เพราะฉะนั้น ย้ายมาอยู่กับฉันที่นี่ซะ ชีวิตเธอจะสุขสบาย "
" หนูขอคิดดูก่อน..ได้ไหมคะ "
ได้ ฉันให้เวลาเธอคิดสามวัน ถ้าเธอเปลี่ยนใจอยากจะมาก่อน ก็บอกมือขวาฉันได้ทุกเมื่อ มันพักอยู่คอนโดเดียวกับเธอ "
"งั้นหนูกลับได้หรือยังคะ มีงานต้องทำอีกเยอะเเยะเลยคะ"
ได้สิ เดี๋ยวฉันให้เจอาไปส่ง "
มาเฟียหนุ่มลุกขึ้นเดินออกไปจากห้องทำงานของเขา
"ไอเจอามึงไปส่งเธอที่คอนโดด้วย"
ณิชายึ้นรถมากับมือขวาของวายุ ระหว่างทางเธอถามนั่นถามนี่เกี่ยวกับมาเฟียหนุ่มตลอดเวลา
" นายของพี่ใจดีไหมคะ "
คุณวายุ ใจดี กับลูกน้องทุกคนครับ เเต่เวลาทำงานก็จริงจังมากจนน่ากลัวครับ
"เเล้วถ้าหนูมาอยู่ที่นี่แฟนนายของพี่เขาไม่รังควานหนูหรอคะ ?? "
นายไม่เคยมีเเฟนครับ ผมทำงานมากับนายหลายปีไม่เคยเห็นนายยุ่งกับผุ้หญิงคนไหนเลยครับ นอกจากคุณคนเเรกที่นายผมสนใจขนาดนี้..
ใช่เวลาไม่นานรถหรูก็พาเธอมาส่งที่คอนโด
ก่อนจะขับออกไปจนลับตา
ณิชากลับเข้าห้องมานั่งคิดนอนคิดจน เช้าวันรุ่งขึ้นเธอมาเรียน ด้วยสีหน้าเคร่งเครียดจนเอวาอดไม่ได้ที่จะเอ่ยถาม
"ณิชา เเกเป็นอะไร เเกนั่งเหม่อมาครึ่งวันเเล้วนะ"
ณิชาถอนหายใจเฮือกใหญ่
ก่อนจะเล่าให้เอวาฟัง
" เมื่อวาน คุณคนนั้นเขามารอฉันที่มหาลัยพาฉันไปคุยเรื่องวันนั้นอะ
เขาบอกเขาโกนพี่ชายวางยาปลุกเซกซ์เเล้วฉันก็ซวยไปเจอเขาพอดี
เขาเลยจะรับผิดชอบเลี้ยงดูชีวิตฉัน
ใหฉันย้ายไปอยู่กับเขา แกจะไม่ให้ฉันเครียดได้ไงอ่ะ "
"เเล้วตกลงเขาเป็นใครหรอ "
เอวาถาม
"เขาชื่อวายุ เหมือนจะเป็นมาเฟีย"
ณิชาตอบสั้นๆ เพราะรุ้เเค่นี้
" เเต่อ้ะ ..
ชื่อเหมือนเจ้าของผับที่เราไปเที่ยวในคืนที่เเกโดนเขาลากไปกินเลย "
"รึว่าจะเป็นคุณวายุจริงๆ เเกโชคดีมากเลยนะที่เขารับผิดชอบเเก"
- Writer
